“ไม่มีหรอก ฉันดีขึ้นแล้ว แค่ง่วงนิดหน่อย เลยอยากนอนต่ออีกสักพัก”
ไป๋ฉาฉาเคี้ยวอาหารอยู่ในปาก แก้มทั้งสองข้างตุ่ยพอง ดูน่ารักเป็นพิเศษ
เมื่อไป๋หย่าอี้ได้ยินเธอพูดแบบนั้น ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่เอ่ยว่า “อืม เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
เลี่ยวเสี่ยวอวี่เห็นไป๋ฉาฉาทำท่าเหมือนกระต่ายขาวตัวน้อยกำลังกินแครอต ก็อดไม่ได้ ใช้ตะเกียบกลางคีบแครอตผัดใส่ชามให้เธอ
“ฉาฉา ดูเธอผอมขนาดนี้ กินอีกหน่อยสิ”
ไป๋ฉาฉาหยุดเคี้ยว กลอกตาในใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอาหารที่เขาคีบมาให้
“ขอบคุณ”
อย่างน้อยมารยาทก็ยังต้องมี
เลี่ยวเสี่ยวอวี่คนนี้เปลี่ยนไปจากในนิยายต้นฉบับมากจริง ๆ ในนิยาย เขาเป็นคนที่ชอบหาเรื่องเจ้าของร่างเดิมที่สุด
แสดงออกชัดเจนว่าเกลียดเจ้าของร่างเดิม
แม้ไม่เคยลงมือทำร้ายเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ แต่ก็มักเยาะเย้ยถากถาง ใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเธอ
เอาแต่เรียกเจ้าของร่างเดิมว่ายัยแจกันไร้ประโยชน์
ทุกครั้งเจ้าของร่างเดิมก็ได้แต่แอบเช็ดน้ำตาด้วยความเสียใจ
แม้เธอจะไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม และเลี่ยวเสี่ยวอวี่ก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอเหมือนที่เคยปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิม
แต่เมื่อคิดว่าตัวเองเข้ามาใช้ร่างของเจ้าของเดิม เธอก็ไม่อาจจริงใจกับคนที่เคยทำร้ายเจ้าของร่างเดิมได้
ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้เกลียดพวกเขา เพราะนิสัยของเจ้าของร่างเดิมเองก็มีปัญหาจริง ๆ
เธอทำได้เพียงคบหากันอย่างผิวเผิน ไม่อาจมากไปกว่านั้น
พอถึงเวลา เธอก็จะออกจากกลุ่มนี้