สวี่จื่อหยวนพูดออกไปแล้วก็เริ่มเสียใจ
นี่ไม่ใช่แนวทางการทำงานของเขาเลยสักนิด
จู่ ๆ ไปค้นบ้านคนอื่น ไม่มีเหตุผลรองรับแม้แต่น้อย
เขาพูดอะไรออกไปเนี่ย?
เมื่อได้ยินไป๋ฉาฉาพูดอย่างเย็นชาว่าเธอถือสา สวี่จื่อหยวนก็รู้สึกปวดหัวหนักขึ้นทันที
เฉินเหวินเคอเองก็มองสวี่จื่อหยวนอย่างฉงน พอเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่ค่อยสบาย เขาก็ออกมายืนข้างหน้าแล้วกล่าวขอโทษ
“ขอโทษด้วยครับ ช่วงนี้หัวหน้าทีมของเราสุขภาพไม่ค่อยดี อย่างไรเสียหย่าอี้ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมของเรา พวกเราจึงต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของเธอ ในเมื่อรองหัวหน้าฐานหร่วนไม่ได้เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของหย่าอี้ พวกเราก็จะไม่รบกวนแล้ว ไว้วันหลังค่อยมาพบใหม่ครับ”
สวี่จื่อหยวนยกมือกดหว่างคิ้ว ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ขอโทษ”
จากนั้นก็พาเฉินเหวินเคอและคนอื่น ๆ จากไป หน้าประตูวิลล่าจึงเหลือเพียงไป๋ฉาฉา ไป๋ลู่ และหร่วนถิงซิวสามคน
ไป๋ฉาหันไปมองหร่วนถิงซิว ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่รู้มานานแล้วเหรอว่าฉันเป็นน้องสาวของพี่? พี่ไปหาฉันที่ฐานเมืองเอมาแล้วหรือ?”
หร่วนถิงซิวทำอะไรไม่ถูก คนที่ชื่อเลี่ยวเสี่ยวอวี่คนนั้นทำให้แผนเดิมของเขาพังไม่เป็นท่า
เขาคงหลอกน้องสาวไม่ได้ สักวันเธอก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี
ตอนนี้เขาตกที่นั่งลำบากแล้ว
หร่วนถิงซิวถอนหายใจ
“น้อง พวกเราไว้ค่อยไปดูที่พักกันทีหลังนะ ตอนนี้กลับบ้านกับพี่ก่อน เราไปคุยกันในห้องหนังสือให้ดี”
ไป๋ฉาฉาพยักหน้า
ไป๋ลู่ดูออกว่าพี่น้องทั้งสองมีเรื่องส่วนตัวต้องคุยกัน เธอจึงเอ่ยขึ้นเอง “ฉาฉา ฉันจะไปหาอวิ๋นอี้ที่บ้านข้าง ๆ นะ เดี๋ยวค่อยกลับมา”