วันถัดมา
หลังอาหารเช้า
ไป๋ฉาหฉาถามหร่วนถิงซิวว่า “พี่คะ พ่อกับแม่ล่ะ?”
เธอจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ หลังไป๋หย่าอี้ได้พบครอบครัว พ่อแม่ก็ทะนุถนอมเธอราวกับวางไว้กลางฝ่ามือ
แต่ทำไมเธอถึงไม่เห็นพ่อแม่ปรากฏตัวเลยสักครั้ง?
หร่วนถิงซิวเงียบไปชั่วขณะ เขาอยากเล่าความลับทั้งหมดให้น้องสาวฟังอย่างละเอียด
แต่พอนึกว่าน้องสาวเพิ่งได้กลับมา เขาก็กลัวจะทำให้เธอตกใจ จึงอดกลั้นไว้
เขาทำได้เพียงอธิบายตามความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ของเขาที่คนรอบข้างรับรู้กันว่า
“พ่อกับแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ”
ไป๋ฉาหฉาชะงักไป
ไม่ใช่สิ ตอนที่ไป๋หย่าอี้ได้พบครอบครัวในนิยายต้นฉบับ พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่เลย แล้วทำไมพอเป็นเธอที่ได้พบครอบครัว พ่อแม่กลับเสียชีวิตไปแล้วล่ะ?
เธอถามออกมาทีละคำอย่างยากลำบากว่า “เป็นอุบัติเหตุ...อะไรเหรอคะ?”
หร่วนถิงซิวไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงบอกว่า “เพิ่งกลับมา รออีกสักพักพี่จะเล่าเรื่องพ่อแม่ให้ฟังอย่างละเอียด ตอนนี้ดูรูปพ่อแม่ก่อนนะ”
เขาลุกขึ้นไปหยิบรูปจากห้องหนังสือ แล้วยื่นให้ไป๋ฉาหฉา
ในรูปมีชายหญิงคู่หนึ่ง ทั้งสองมีหน้าตางดงามโดดเด่น
หญิงสาวงามล่มเมือง ดูคล้ายไป๋ฉาหฉาอยู่ถึงหกส่วนอย่างที่คิด เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวหลวม ๆ มือหนึ่งลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปงามที่โอบเธอไว้ด้วยแววตาหวานซึ้ง
ชายหนุ่มมีใบหน้าคมคายลึกล้ำ สวมสูทตัดเย็บอย่างประณีตติดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนถึงเม็ดบนสุด สีหน้าเย็นชา เขาโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม คอยปกป้องหน้าท้องของเธออย่างระมัดระวัง แววตาจดจ่อและเปี่ยมรัก บอกได้ไม่ยากว่าเขารักภรรยามากเพียงใด