ไป๋ฉาหฉามองหร่วนถิงซิวอย่างประหลาดใจ
พี่ชายของเธอรู้ด้วยหรือว่าสร้อยหยกของเธอหายไปอย่างกะทันหัน?
“พี่รู้ได้ยังไง?”
หร่วนถิงซิวไม่ได้ตอบคำถามเธอตรง ๆ แต่ถามต่อว่า
“เธอมีมิติลับที่มีทั้งภูเขา สายน้ำ และอาหารมากมายใช่ไหม?”
ไป๋ฉาหฉาเบิกตากว้าง เสียงของเธอเผลอสูงขึ้นไม่น้อย
“พี่ก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ? รู้ได้ยังไง?”
ปกติเธอไม่ได้ตั้งใจปิดบังเรื่องที่ตัวเองมีมิติเป็นพิเศษก็จริง
แต่ซ่งเยี่ยนกับคนอื่น ๆ ก็แค่คิดว่าเธอมีพลังพิเศษมิติเก็บของเท่านั้น
นอกจากโต้วเปากับตัวเธอเองแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ามิติของเธอไม่ได้มีไว้เก็บของอย่างเดียว แต่ยังมีภูเขา สายน้ำ และอาหารมากมายด้วย
แต่ตอนนี้ พี่ชายที่เพิ่งได้พบกันกลับรู้เรื่องนี้!
หร่วนถิงซิวเห็นสีหน้าประหลาดใจของไป๋ฉาหฉาแล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาพูดพลางยิ้มว่า “พี่ไม่ได้รู้แค่ว่าเธอมีมิติลับแบบนั้น แต่ยังรู้ด้วยว่าสร้อยหยกที่สืบทอดกันมาในตระกูลได้หลอมรวมเข้ากับมิติลับอย่างสมบูรณ์แล้ว มันถึงได้หายไป เพราะเดิมทีหยกชิ้นนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของมิติลับอยู่แล้ว”
ไป๋ฉาหฉาถามอีกครั้ง “พี่รู้ทุกเรื่องได้ยังไง?”
“พี่ไม่ได้รู้ทุกเรื่องหรอก พ่อกับแม่บอกพี่ไว้ก่อนที่พวกท่านจะสละชีวิต”
หร่วนถิงซิวตัดสินใจบอกเรื่องต่าง ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับชาติกำเนิดให้ไป๋ฉาหฉาฟังทั้งหมด
“มิติลับเป็นสมบัติที่สืบทอดกันมาในตระกูลเรา จากรุ่นสู่รุ่น ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลจะถ่ายทอดมันต่อไปด้วยพลังสายเลือด หลังจากพ่อกับแม่สละชีวิต มาถึงรุ่นของเรา มิติลับจะเลือกคนใดคนหนึ่งระหว่างพี่น้องเราให้เป็นเจ้าของ