ไป๋ฉาหฉารับหยกมาดู แล้วก็พบว่ามันร้าวจริง ๆ
เธอรู้สึกขบขันอยู่ในใจ
ตอนนี้เธอพอจะเดาใจไป๋หย่าอี้ออกแล้ว ที่จริงอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย
มิติเก็บของในหยกเลือกไป๋หย่าอี้แล้ว มันย่อมเป็นของเธออย่างสมบูรณ์
ต่อให้เธอเอาหยกไป ก็ไม่มีผลกระทบอะไรกับไป๋หย่าอี้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอมีมิติลึกลับเป็นของตัวเองแล้ว ซึ่งดีกว่ามิติเก็บของของไป๋หย่าอี้มาก เธอไม่เห็นจะสนใจมิติเก็บของในหยกนี่อีก
แต่ไป๋หย่าอี้ไม่รู้เรื่องพวกนี้ ยังคงกลัวว่าของที่ได้มาแล้วจะถูกไป๋ฉาหฉาแย่งไป จึงยืนกรานจะทำลายหยกเสียก่อนถึงจะวางใจ
ตัวเองก็ไม่ลงมือทำ แต่ยังอ้อมค้อมจัดฉากเรื่องนี้ขึ้นมา ต้องวกไปวนมาหลายตลบ อาศัยมือคนอื่นทำแทน
ไป๋ฉาหฉาเกลียดคนใจคดแบบนี้ที่สุด!
อยู่ใกล้คนประเภทนี้ ไม่รู้เมื่อไรจะถูกลอบเล่นงาน ตายไปยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร
ไป๋ฉาหฉากำหยกในมือแน่น ยิ่งแน่วแน่ว่าจะออกจากกลุ่มนี้ให้เร็วที่สุด
หยกชิ้นนี้ไม่มีค่าอะไรแล้ว แต่เธอยังอยากเอามันมาจากไป๋หย่าอี้ เพราะนึกถึงเนื้อเรื่องเดิมขึ้นมาได้
ตอนจบ ไป๋หย่าอี้ตามหาครอบครัวพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองพบ
แต่เพราะไป๋ฉาหฉาไม่ได้อ่านเนื้อเรื่องช่วงหลัง จึงไม่รู้ว่าไป๋หย่าอี้ได้กลับไปหาครอบครัวอย่างไร เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะอาศัยหยกชิ้นนี้ตามหาญาติของเจ้าของร่างเดิม!
เพราะอย่างนั้นเธอถึงต้องเอาหยกมา เพื่อปิดกั้นความเป็นไปได้นี้!
เธอหันไปหาอู๋ฉิงฉิง «เธอติดหนี้ฉันครั้งหนึ่ง จำไว้ด้วย ถ้าถึงเวลาที่ฉันต้องพึ่งเธอ ฉันจะไปหา»
อู๋ฉิงฉิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นเธอก็หันไปหาไป๋หย่าอี้ «หยกชิ้นนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพของเรา หยกก็เหมือนมิตรภาพของเรา หย่าอี้ ต่อไปถึงเราจะอยู่ทีมเดียวกัน แต่เราจะไม่เป็นเพื่อนกันอีกแล้ว เป็นแค่เพื่อนร่วมทีมธรรมดา»