“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอขึ้นรถไปพักก่อนนะ”
ไป๋หย่าอี้พูดจบอย่างรวดเร็ว ไม่มองใครอีก หันหลังเดินจากไปทันที
สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ ไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียช่วงนี้อารมณ์ของไป๋หย่าอี้ก็ไม่ค่อยมั่นคงอยู่แล้ว
พอนึกถึงเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขาก็เข้าใจและยอมรับเธอได้
พวกเขาเชื่อว่าเมื่อไป๋หย่าอี้ไปตั้งหลักได้ที่ฐานเมืองเอแล้ว เธอจะหลุดพ้นจากเงามืดของเรื่องเลวร้ายได้ในไม่ช้า
สวี่จื่อหยวนมองชายที่ยืนอยู่ข้างไป๋ฉาหฉา แล้วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ฉาหฉา เขาเป็นใครเหรอ?”
ไป๋ฉาหฉาไม่ชอบน้ำเสียงตอนสวี่จื่อหยวนถามแบบนี้
เธอมองซ่งเยี่ยนแล้วบอกเขาว่า “ซ่งเยี่ยน ขอแนะนำให้รู้จักนะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยอยู่ในทีมของพวกเขาสองสามวัน แต่พวกเราไม่ได้สนิทกัน”
พูดจบเธอก็หันไปมองสวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “นี่ซ่งเยี่ยน เพื่อนร่วมทีมของฉัน”
คำแนะนำตัวครั้งนี้บอกความสนิทห่างได้อย่างชัดเจน
สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ พูดไม่ออก แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ไป๋ฉาหฉาพูดเป็นความจริง พวกเขาไม่ได้สนิทกันจริง ๆ
พวกเขารู้จักกันรวมแล้วไม่กี่วัน ไม่เคยเล่าเรื่องชาติกำเนิดหรือแผนการในใจให้ไป๋ฉาหฉาฟัง ส่วนไป๋ฉาหฉาเองก็ไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองให้พวกเขาฟังเช่นกัน
สิ่งที่พวกเขารู้เกี่ยวกับไป๋ฉาหฉา ส่วนใหญ่ได้ยินมาจากไป๋หย่าอี้ อีกส่วนก็มาจากความประทับใจโดยตรงในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน
จะเรียกว่าสนิทกันก็ไม่ได้จริง ๆ
แม้แต่วันที่ไป๋ฉาหฉาพูดตรง ๆ ว่าจะแยกทางกับพวกเขา พวกเขาก็ยังไม่เคยตระหนักชัดเจนเท่าตอนนี้ว่าแท้จริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับไป๋ฉาหฉาไม่ได้มีอะไรเลย