หลังจากต่อสู้กันเสร็จ ซ่งเยี่ยนก็สวมแว่นตาที่ไม่มีค่าสายตาคู่นั้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเขาพลันอ่อนโยนลง ราวกับความดุดันที่เธอเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา
ที่จริงไป๋ฉาหฉารู้แก่ใจว่าท่าทางตอนนี้ต่างหากคือของปลอม!
เธออดนินทาในใจไม่ได้ หมอนี่เสแสร้งเก่งจริง ๆ!
ซ่งเยี่ยนไม่รู้ว่าไป๋ฉาหฉากำลังนินทาเขาในใจ จู่ ๆ ก็ถามเธอว่า “มิติส่วนตัวของคุณใหญ่ไหม ผมเอาของบางอย่างไปฝากไว้ที่นั่นได้หรือเปล่า มิติของผมใกล้จะเก็บไม่ไหวแล้ว”
ไป๋ฉาหฉามองเขาอย่างครุ่นคิด “ไม่กลัวฉันขนเสบียงของคุณหนีไปหรือไง?”
ซ่งเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ “คุณลืมแล้วเหรอ ชีวิตผมยังเป็นคุณที่ช่วยไว้ ตอนนี้ผมก็เป็นคนของคุณแล้ว เสบียงของผมก็เป็นของคุณเหมือนกัน เสบียงของคุณไม่ต้องขนหนีหรอก เพราะมันเป็นของคุณอยู่แล้ว”
ตอนนั้นที่เธอตกลงให้เขาติดตาม เธอพูดแบบนั้นไว้จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะจำขึ้นใจ
ไม่ว่าตอนรับปากจะเต็มใจหรือไม่ แต่เมื่อรับปากแล้วก็ต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็อย่ารับปากตั้งแต่แรก
เธอชื่นชมคนที่พูดแล้วทำจริง ไม่เสแสร้งหลอกลวงแบบนี้มาก
ไป๋ฉาหฉาเชิดหน้าพยักพเยิดอย่างหยิ่งทะนง มองซ่งเยี่ยนด้วยแววตาชื่นชม น้ำเสียงราวกับหัวหน้ากำลังชมลูกน้อง “อืม รู้จักคิดนี่ ดีมาก!”
ซ่งเยี่ยน: …ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้!
ไป๋ฉาหฉามองเขาราวกับแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ “เอามาไว้ที่ฉันได้ แต่ตอนนี้ยังไม่สะดวก รอหาที่เหมาะ ๆ ได้ก่อนค่อยว่ากัน”
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ สือข่ายก็เคาะกระจกรถ เรียกให้พวกเขาลงไป
ฝูงซอมบี้ขนาดเล็กถูกกำจัดจนเกลี้ยงแล้ว ทั้งยังเก็บผลึกแก่นพลังมาได้กองใหญ่
ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ รวมถึงหลีซูหนานและพวกอยู่กันครบ ขาดแค่ไป๋ฉาหฉากับซ่งเยี่ยน