เผยอวิ๋นเซียวไม่ได้ตอบกลับมาทันที เจียงเฉียวเลยไม่รอต่อ อุ้มโน้ตบุ๊กขึ้นเตียงแล้วก้มหน้าก้มตาแปลต้นฉบับต่อ
เสียงกดแป้นคีย์บอร์ดดังไปจนไฟหัวเตียงใกล้จะหมดแบต ในที่สุดเผยอวิ๋นเซียวก็ส่งข้อความเสียงกลับมาอีกหนึ่งข้อความ
[พรุ่งนี้ผมกลับไปสอนหนังสือที่คณะ มีเรียน สิบโมงครึ่งตึกคณะการเงินชั้นหนึ่ง เราคุยกันหน่อย]
เสียงพื้นหลังดังเอะอะมาก จังหวะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระแทกเป็นพัก ๆ สลับกับเสียงหัวเราะหวานของหญิงสาวหลายคน
เสียงของเผยอวิ๋นเซียวฟังดูสร่างกว่าในข้อความเสียงก่อนหน้านี้ น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิท นิ่งจนแฝงกลิ่นอายของดอกบัวที่ผุดขึ้นจากโคลนตมโดยไม่แปดเปื้อน
เจียงเฉียวเพิ่งจะนึกประชดตัวเองขึ้นมาได้
ไม่ขอโทษ ไม่อธิบาย ถูกเธอบอกปัดว่าจับได้ว่าแอบมีคนอื่น ก็ไม่ยอมก้มหัวมาง้อขอให้ยกโทษ
น้ำเสียงเย่อหยิ่ง ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาหมดสิ้น
เธอนี่จริง ๆ เลยที่คบกับเผยอวิ๋นเซียวคนแบบนี้มาตั้งสองปี
[ค่ะ เจอกันตอนนั้น]
-
คณะการเงินของมหาวิทยาลัยจิงต้าอยู่เลยสี่แยกไปจากวิทยาเขตหลัก ตึกผนังกระจกโปร่งใสสว่างจับตา เพราะมีศิษย์เก่าร่ำรวยมากมาย แม้แต่การตกแต่งยังผิดกันราวฟ้ากับเหวกับตึกเรียนเก่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
ร้านกาแฟชั้นหนึ่งจ้างนักออกแบบชื่อดังมาเป็นพิเศษ ฝ้าเพดานสูงเป็นพิเศษ บนขั้นบันไดสีเขียวมรกตมีสวนมอสประดิษฐ์ที่จัดอย่างประณีต ถ่ายรูปออกมาสวย เป็นจุดเช็คอินยอดนิยมในแอปฯ แดงแห่งหนึ่ง
ตอนที่เจียงเฉียวไปถึง เผยอวิ๋นเซียวกับนักศึกษาชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาริมหน้าต่างแล้ว
ในร้านอุ่นมาก คนนั้นถอดเสื้อนอกออก เสื้อยืดแขนสั้นโชว์รอยสักที่แขนเต็มไปด้วยลวดลายฉูดฉาด หน้าตาคุ้น ๆ เป็นกู้เฟยที่สนิทกับเผยอวิ๋นเซียวบ่อย ๆ
พอเห็นเธอเดินมาทางนี้ เขาก็ส่งสายตาให้เผยอวิ๋นเซียว แล้วหลบไปเองตามมารยาท ก่อนเดินไปยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูเผยอวิ๋นเซียวแล้วแซวขึ้น
เสียงไม่เบาเลย เจียงเฉียวได้ยินชัดถ้อยชัดคำ “เซียวเกอ เมียเด็กที่เลี้ยงไว้ตั้งแต่ยังเล็กของนายมาแล้ว”