เธอลุกขึ้นยืน
“ของขวัญที่คุณเคยให้ฉันไว้ ฉันจะกลับไปจัดการส่งไปที่อพาร์ตเมนต์คุณเร็วๆ นี้ คุณช่วยตรวจดูให้ด้วยว่ามีอะไรหายไปหรือเปล่า”
“เรื่องที่หลินกั๋วเฉียงอาศัยเส้นสายบ้านคุณเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้า ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ มันไม่เกี่ยวกับฉัน ต่อไปถ้าเขาเกิดเรื่องอะไรในมหาวิทยาลัยก็ไปหาเขาเอง อย่าเอาแต่ฟังความข้างเดียวแล้วโยนบาปมาให้ฉัน”
เธอหันหลังกลับ “เราสองคน จบลงแค่นี้เถอะ”
เผยอวิ๋นเซียวมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เขากำลังจะลุกขึ้นไปรั้งเธอ แต่พอเงยหน้าก็ปะทะกับสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนอื่นในร้านกาแฟ จึงต้องขบฟันนั่งลงใหม่
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ
เจียงเฉียวสวมชุดกระโปรงยาวถักสีเทา เนื้อผ้านุ่มแนบไปกับเรือนร่าง แขนเปลือยนอกชุดขาวสว่างเป็นประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด
ร่างของเธอหายเข้าไปในกลุ่มนักศึกษาที่เลิกเรียนในพริบตา พอถึงหัวมุมถนนแล้วเลี้ยวโค้งไป ก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว