จูบอุ่นละมุน

ตอนที่ 2 พี่ชายของแฟนหนุ่ม

4 นาที· 992 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ข้อความใหม่ แต่ไม่ใช่ของเผยอวิ๋นเซียว

อาจารย์โจว: [เสี่ยวเฉียว ตกลงใจเรื่องงานแปลติดตามคณะที่พูดถึงคราวก่อนหรือยังจ๊ะ]

[งานมอบหมายกลุ่มจากโรงพยาบาลในเครือนครหลวง โอกาสดีมากนะ ถ้าเธออยากก้าวหน้าในสายนี้ระยะยาว ถือเป็นผลงานเด่นในประวัติเลยล่ะ]

[อย่ากดดันนะ ไม่ใช่แค่เพราะเราสนิทกันถึงแนะนำเธอ อาจารย์ไม่ได้เจอมือใหม่ที่มีแววแบบเธอมานานแล้ว คืออยากสนับสนุนคนเก่งจริง ๆ]

เมื่อครึ่งปีก่อน เจียงเฉียวได้รับการแนะนำจากรุ่นพี่ร่วมคณะ ไปทำงานล่ามแปลสลับภาษาเยอรมันในงานมหกรรมเวชภัณฑ์นานาชาติของนครหลวง อาจารย์โจวคือรุ่นพี่ที่ร่วมงานกับเจียงเฉียวตั้งแต่วันแรก

เด็กสาวมีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักเหมือนตุ๊กตา แต่ก็มีความเอาจริงเอาจังแบบนักเรียนดีเด่น บทแปลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็เรียบเรียงได้ยอดเยี่ยม ส่วนที่ผู้เข้าร่วมพูดสดก็รับมือได้หมด

อาจารย์โจวประทับใจเธอตั้งแต่แรกพบมาก หลังจบงานก็แนะนำงานให้เจียงเฉียวเรื่อยมา ทั้งสองจึงสนิทกันอย่างรวดเร็ว

ช่วงสิ้นปี โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยนครหลวงเตรียมจัดคณะแพทย์รุ่นใหม่ที่มีความสามารถไปร่วมสัมมนาที่เบอร์ลิน รวมแล้วต้องใช้ล่ามติดตามสามคน คู่หูประจำของอาจารย์โจวติดภาระคลอดบุตรคนที่สองไปไม่ได้ จึงมาหารือยกโอกาสนี้ให้เจียงเฉียว

ในใจเจียงเฉียวค่อนข้างลังเล

ไม่ต้องพูดถึงว่างานระดับสูงขนาดนี้ ยังออกค่าใช้จ่ายให้หมดตั้งแต่วีซ่าไปจนถึงที่พักและอาหารในประเทศนั้น เป็นโอกาสที่มือใหม่คนไหนก็ต้องแย่งกันสุดตัว กลับมาตกอยู่กับเด็กอ่อนหัดอย่างเธอ แน่นอนว่าเจียงเฉียวก็หวั่นไหว

สาเหตุที่เธอตัดสินใจไม่ลงก็เป็นเรื่องของเงิน

งานแปลครั้งนี้เริ่มต้นเดือนธันวาคม รวมระยะเวลาเกือบครึ่งเดือน ต้องพร้อมทำงานตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีเวลารับงานส่วนตัว และยังพลาดการสัมภาษณ์งานตามมหาวิทยาลัยในช่วงนั้นด้วย

น้ำใกล้นานแค่ไหนก็ดับไฟไกล้ไม่ได้ เธอไม่มีเงินเก็บและครอบครัวให้พึ่งพาอย่างอาจารย์โจว ที่สำคัญคือเธอเคยลำบากเรื่องเงินมาก่อน

เจียงเฉียว: [ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ หนูยังอยากขอพิจารณาอีกสักหน่อย]

อาจารย์โจวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนแซวว่า: [กลัวไม่มีเวลาเดตกับหนุ่มน้อยเหรอ คราวก่อนที่คุณชายน้อยสกุลเผยมารับเธอ ขนาดขับรถหรูแพงขนาดนั้น ถ้าคิดถึงจริง ๆ ก็ขึ้นเครื่องมาอยู่เป็นเพื่อนสักสองวัน ก็แค่เศษเงินเล็กน้อยเอง]

[แต่ว่าสายเรานี่ก็ทำมาหากินมือเติบกินมือนอน ราคาครองชีพในนครหลวงสำหรับคนรุ่นใหม่อย่างพวกเธอก็ไม่ได้ถูก มีหนุ่มหล่อรวยคอยช่วยเหลือจุนเจือหน่อยก็กำลังดี]

อาจารย์โจวเป็นคนตรง ๆ เจียงเฉียวคุ้นเคยดีแล้ว จึงตอบกลับเป็นสติ๊กเกอร์แพนด้าเอามือปิดหน้าแล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนปิดหน้าต่างวีแชท

เผยอวิ๋นเซียวต่อต้านการแต่งงานไม่ใช่แค่วันสองวัน เจียงเฉียวไม่เคยคิดยึดเขาเป็นหลักในการวางแผนอนาคต

ฤดูการรับสมัครงานเพิ่งเริ่มไม่นาน ความใฝ่ฝันอยากเป็นล่ามแปลพร้อมของเธอก็เริ่มจางลง

เรื่องที่ต้องมาก่อนอุดมคติคือปากท้อง ตอนนี้งานแปลทั่วไปแทบเลี้ยงตัวไม่รอด เธอเตรียมสมัครงานเลขานุการหรือพนักงานธุรการของบริษัทใหญ่ ๆ ถ้าไม่ได้ผล เดือนหน้าก็ต้องรีบหาที่ฝึกงานที่ต่อสัญญาจ้างได้ หางานธรรมดา ๆ ที่พอเลี้ยงตัวเองได้ก็พอ

เผยอวิ๋นเซียวยังไม่ตอบกลับเธอ

เจียงเฉียวพิมพ์แล้วลบในช่องข้อความ คาดว่าคนเมาคงมองจอไม่ชัด จึงลองเดินเสี่ยงโชคหาดูในสวนที่ประดับด้วยโคมไฟแก้วสีเลิศ

ฟ้าครึ้ม เหมือนฝนจะตก

เจียงเฉียวคว้าโทรศัพท์ในมือเดินเอื่อย ๆ พอรู้ตัวอีกทีก็เดินออกมาไกลแล้ว

บนทางเดินที่ทอดข้ามสระปลาคาร์ฟ สุดปลายทางมีเงาไผ่พลิ้วไหว เหนือศีรษะขึ้นไปคือระเบียงใหญ่ทรงกลมที่ยื่นออกมาจากชั้นสอง เป็นมุมสงบไร้ผู้คน มีแต่เสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกัน

เธออดขำตัวเองที่ติดละครมากไป ตัดสินใจจะกลับ แต่พอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนริมฝีปากก็แข็งค้าง

ด้านหลังม่านของระเบียงนั้น เธอเห็นเผยอวิ๋นเซียว

เผยอวิ๋นเซียวเอียงตัวพิงราวระเบียง เข่าหนึ่งงอขึ้น คางเชิดนิด ๆ อย่างหยิ่งผยอง

มีหญิงสาวคนหนึ่งซบอยู่ที่อกของเผยอวิ๋นเซียว ทั้งสองแนบชิดกันอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวส้นสูงกริชประดับเพชรสีเงินเขย่งขึ้น จูบตรงมุมปากของเผยอวิ๋นเซียว

เผยอวิ๋นเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่หลบ มืออีกข้างเลื่อนมาประคองแผ่นหลังหญิงสาวไว้หลวม ๆ แล้วตบเบา ๆ อย่างปลอบโยน

เจียงเฉียวชะงักแข็งทื่อ ปากอ้าค้างอย่างไม่รู้ตัว ยังไม่ทันคิดจะแสดงอาการใด ทันใดนั้นเหนือศีรษะก็มีเสียงทุ้มใสเย็นของชายหนุ่มดังขึ้น

“คิดจะไปจับผิดงั้นหรือ”

ละอองน้ำชื้นเจือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโกฐจุฬาลัมพาที่ลอยมาจากชายหนุ่ม สื่อถึงความห่างเหินอย่างอ่อนโยนและคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

เจียงเฉียวมองขึ้นไปอย่างตะลึง

บุรุษผู้นี้รูปร่างโดดเด่น ดูแล้วสูงกว่าเผยอวิ๋นเซียวที่ส่วนสูง 186 เซนติเมตรอีก

เลยแนวกรามคมชัดของเขาขึ้นไป เจียงเฉียวก็ประสานตาเข้ากับดวงตาสีดำเรียวเล็กภายใต้แว่นกรอบทองโดยไม่ทันตั้งตัว ในชั่วขณะที่จำได้ว่าเป็นใคร หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างกะทันหัน

นี่คือพี่ชายของแฟนหนุ่มของเธอ

คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเผย เผยจือเฮ่อ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป