ช่วงใกล้สอบกลางภาค หอพักมีสิ่งยั่วยวนใจมากเกินไป ใครๆ ต่างก็แห่กันมาห้องสมุดเพื่อเร่งอ่านหนังสือแบบลวกๆ จนแม้แต่นักศึกษาที่ยืมหนังสือที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าก็หลั่งไหลไม่ขาดสาย
ตั้งแต่เจียงเฉียวนั่งลง เธอก็ทุ่มเททั้งกายใจเป็นหุ่นยนต์สแกนรหัสยืมหนังสือ ไม่มีเวลาพักหายใจจนกระทั่งถึงเวลาเปลี่ยนกะ
ในวีแชทมีข้อความที่เจี่ยงเจียอี๋ส่งมาหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
[เฉียวเป่า ไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม]
เจียงเฉียวพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว: [ขอโทษที เพิ่งเห็นข้อความ เจียอี๋กินข้าวยัง]
เจี่ยงเจียอี๋ตอบทันที: [พลาดนัดเลยเพื่อนรัก เพิ่งไปเอาอาหารกลับมาเอง]
[ว่าแต่เป็นอะไรไป ไม่ได้ออกไปฉลองกับคุณชายเผยเหรอ]
เจียงเฉียว: [เลิกกันแล้ว]
เครื่องหมายคำถามมากมายจากเจี่ยงเจียอี๋หลั่งไหลราวกับฝนจนเต็มสองหน้าจอ พอต่อสายโทรศัพท์ต่อติด ยังไม่ทันที่เจียงเฉียวจะเอ่ยปาก เจี่ยงเจียอี๋ก็สวดเอาเป็นชุด
“เฮอะ ก็ว่าละ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกผู้ชายสายการเงินมันไม่มีสักคนที่ดี มันคือสัจธรรมเลยนะ”
“ยังจำที่ฉันเคยบอกได้ไหม ครอบครัวมีนักวิชาการนั่งเต็มโต๊ะ แต่ดันไม่ยอมเรียนแพทย์เอง นี่มันเป็นเพราะเขาไม่อยากเองหรือเปล่า แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะตั้งแต่แรกเริ่มก็รู้ตัวเองดี รู้ตัวว่าศีลธรรมมันเน่าเฟะ ไม่มีหน้าให้ใครชมว่าเป็นเทพแห่งเสื้อกาวน์”