มนุษย์ไม่เคยตั้งกำแพงป้องกันกับสิ่งที่น่ารักตามธรรมชาติ
เดิมทีเจียงเฉียวตั้งใจจะจิบสักแก้วก่อนนอน แต่ขวดเบลีย์ส์ประดับด้วยพวงหรีดสตรอว์เบอร์รีในบรรยากาศรื่นเริง รสชาติก็อ่อนละมุนไร้พิษสง พอเข้าปากก็นุ่มนวล ทำให้เธอละทิ้งความระแวดระวังลงอย่างง่ายดาย
หญิงสาวในหนังร้องไห้บ้างหัวเราะบ้าง เจียงเฉียวจดจ่ออยู่กับเรื่องราว พลางปาดน้ำตาตามไปด้วย
ดื่มหมดแก้วก็รินใหม่ ไม่รู้ตัวอีกทีขวดก็ว่างเปล่า
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา เรื่องราวความรักในหนังจบลงที่ฤดูใบไม้ร่วงซึ่งใบไม้ปลิวว่อน
พระเอกและนางเอกวกวนอยู่รอบข้าง สุดท้ายได้กลับมาพบกันอีกครั้งใต้ต้นไม้สีทองอร่าม จอเล็กที่เคยสว่างค่อย ๆ มืดลง รายชื่อทีมงานค่อย ๆ เลื่อนผ่านไปช้า ๆ
เผยจือเฮ่อทำงานเสร็จ เก็บโน้ตบุ๊ก เห็นเด็กสาวที่เพิ่งสะอื้นเบา ๆ เมื่อครู่เงียบลง เธอกอดทั้งขวดเหล้าและแก้วแนบอก ผมดำสยายดุจแพรไหมสีหมึก บังใบคหน้าไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นเพียงปลายคางเรียวแหลม
เครื่องบินบินผ่านเหนือน่านฟ้าอันกว้างใหญ่ของไซบีเรีย
ภายในห้องโดยสารเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมแผ่วเบาจากช่องแอร์
เผยจือเฮ่อคิดว่าเธอหลับแล้ว จึงค่อย ๆ ถอดหูฟังออกจากศีรษะเธอ แต่ไม่ทันคิดว่าแค่ดึงขวดเหล้าออกมาได้ครึ่งเดียว มือของเขาก็ถูกใครบางคนกดไว้
“อย่าไปนะ”
เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตมองมาที่เขา เปียกชื้นราวกับมีหมอกจาง ๆ ลอยอยู่ภายใน แก้มแดงก่ำ