หลังจากดื่มซุปหวานแล้ว คุณยายก็ยืนกรานจะทำอาหารเด็ดสองสามอย่างให้ว่าที่หลานเขยที่มาเยือนเป็นครั้งแรก
พูดมากก็ผิดมาก เพื่อให้แน่ใจว่าเรื่องจะไม่แตก เจียงเฉียวเลยรีบถืออ่างเกาลัดออกไปล้างข้างนอก
บ้านหลังเล็กของคุณยายสร้างขึ้นช่วงทศวรรษ 1950 เป็นตึกแถวยาวแบบฉบับ
มองจากภายนอกเป็นเรือนสไตล์ตะวันตกเก่าที่สวยงามคลาสสิก มีเถาไม้เลื้อยสีเขียวเข้มเลื้อยปกคลุมผนัง แต่เมื่อเข้าไปข้างใน บันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเหยียบ หน้าต่างบานเล็กก็ทั้งไม่รับแสงและระบายอากาศไม่ดี อบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นตลอดทั้งปี ดูดีแต่ใช้การไม่ได้
เมื่อก่อนแต่ละชั้นใช้ครัวและห้องน้ำรวมกัน คุณยายทนความแออัดของครัวใหญ่เวลาทำอาหารไม่ไหว จึงกั้นห้องเล็กเพิ่มอีกห้องในบ้าน ล้างผักเด็ดผักในครัวใหญ่ แล้วเอากลับมาทำในครัวเล็ก ขยะไม่เข้าบ้าน สะอาดและพิถีพิถัน
พอเปลี่ยนน้ำเกาลัดเสร็จ เจียงเฉียวหันไป ก็เจอคุณยายโจวอยู่ฝั่งตรงข้ามเพิ่งเข้ามา
ยายผมแดงเพิ่งดัดมา ถือกับข้าวที่เพิ่งซื้อมา "เสี่ยวเฉียวกลับมาแล้วเหรอ?"
เจียงเฉียวยิ้มอย่างน่ารัก ทักทาย
คุณยายโจวเลิกคิ้วซักถาม "ได้ยินว่าแฟนเสี่ยวเฉียวมาที่บ้านวันนี้เหรอ?"
เจียงเฉียวพยักหน้า "เพิ่งมาตอนเช้าค่ะ"
"เมื่อกี้ยายยังไม่ทันเข้าประตูหมู่บ้าน ก็ได้ยินเพื่อนบ้านบอกว่า แฟนเธอขับรถราคาแพงมากมาจอดหน้าประตู"
คุณยายโจวก้าวเข้ามาใกล้สองก้าว "ยายเองก็เห็นเธอโตมาตั้งแต่เด็ก พูดอะไรดี ๆ สักหน่อย อย่าว่ายายพูดไม่เข้าหูล่ะ"
"เด็กรุ่น ๆ คบหากัน อย่ามองแต่เรื่องวัตถุนะ แฟนเธออายุคงไม่น้อยแล้ว ตอนนี้เธอยังสาวสวยเกาะเขาได้ สองปีหน้ารุ่นน้อง ๆ สาวสวยก็เกาะเขาได้เหมือนกัน ต้องคิดให้ดีนะ"
เจียงเฉียวยิ้มแหย "ไม่ใช่อย่างที่คุณยายคิดหรอกค่ะ"
คุณยายโจวพูดต่อไปเรื่อย "สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ขนาดนี้ รีบ ๆ วางแผนเสียก่อนจะเรียนจบ เลือกคนดี ๆ จากเพื่อนนักศึกษาหนุ่ม ๆ สักคน"
"พี่ซินซินของเธอเรียนไม่เก่งเท่าเธอ เรียนมหาวิทยาลัยท้องถิ่น แต่พอจบก็แต่งงานกับหนุ่มคณะวิศวะคุณภาพ มีลูกชายลูกสาวพร้อม อยู่กันอย่างสงบสุข"