ประโยคนี้เต็มไปด้วยข้อมูลมากเกินไป
เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นทันที ท่าทางดูเหม่อลอย "อะไรนะคะ"
เผยจือเฮ่อพยุงตัวลุกขึ้น ร่างสูงโปร่งยืนสง่าอยู่หน้าราวเหล็กตรงข้ามม้านั่งของเจียงเฉียว
เขาก้มลงมองเธอ แววตานิ่งลึกดุจทะเลสาบยามค่ำคืน "แค่เปลี่ยนตัวบุคคล ก็ยังทำตามสัญญาหมั้นหมายที่เคยให้ไว้กับเด็กเล็กได้ต่อไป และไม่ต้องอธิบายอะไรให้ใครฟังอีก"
ประโยคนี้ยาวมาก แต่เจียงเฉียวฟังเข้าใจเพียงครึ่งหลัง
คำว่าใครนั้นรวมถึงใครบ้าง เธอรู้แก่ใจดี
ตั้งแต่มาที่นครหลวง คุณแม่ก็เฝ้ารอพันธสัญญาหมั้นหมายนี้อยู่ บรรดาญาติใกล้ไกลและเพื่อนบ้านเก่าใหม่ที่โทรมาหรือไม่ได้โทรมาวันนี้ รวมถึงครอบครัวของพ่อเลี้ยงที่มักจะเอ่ยชมต่อหน้าแต่แฝงความเหน็บแนม
และยายที่อยู่เมืองซูโจวอันห่างไกลซึ่งไม่ได้เจอกันนาน
เจียงเฉียวเหม่อลอย รูม่านตาสีน้ำตาลอมชาที่เปล่งประกายหรี่แล้วเบิกกว้าง ราวกับแมวที่เคลื่อนไหวในแสงสว่างจ้าท่ามกลางราตรี
สายตาของเผยจือเฮ่อจับจ้องบนใบหน้าของสาวน้อยเป็นเวลานาน เขาขยายความให้ตรงขึ้นอีก "ถ้าคุณเฉียวอยากเป็นคุณนายเผย ก็เลือกฉันได้นะ"
เจียงเฉียวอ้าปากค้าง ดวงตาหงส์ที่เบิกกว้างจนสุดแล้วกลับกลมโตกว่าเดิม
เลือกเผยจือเฮ่อ ต้องเลือกยังไงหรือคะ
คือแบบเลือกข้อในข้อสอบวัดความรู้ภาษาอังกฤษที่กดแล้วขึ้นข้อต่อไป หรือ... แบบเลือกเพื่อแต่งงานคะเนี่ย
"ปั๊ง" แก้วนมถั่วเหลืองในกำมือหล่นตุ้บลงบนพื้น
เธอจับที่เท้าแขนของม้านั่ง บีบแน่น ลายแกะสลักนูนบนที่เท้าแขนทิ่มลงบนฝ่ามือ แต่ก็ไม่รู้สึกเจ็บ
เธอจำเป็นต้องสัมผัสกับสิ่งของที่จับต้องได้ เพื่อจะเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องจริง
สิ่งที่กำลังวิ่งหนีห่างจากสามัญสำนึกไปอย่างรวดเร็ว
เจ็ดนาฬิกาต้นฤดูใบไม้ร่วงของนครหลวง แสงอาทิตย์ละลายเข้ากับม่านหมอกโปร่งแสงราวกับม่านทองอ่อนละมุน
เสื้อกาวน์ขาวที่สวมใส่อยู่กลายเป็นแผ่นสะท้อนแสงธรรมชาติ ยิ่งขับเผยจือเฮ่อให้ทั้งร่างดูราวกับอยู่ในฝันที่หรูหราไม่สมจริง ซึ่งกำลังยื่นเหยื่อล่ออันหอมหวานออกมาทีละน้อย ๆ