ช่วงเช้าของแผนกผู้ป่วยในเงียบสงบ นอกจากเสียงเบา ๆ ของรถเข็นส่งยาแล้ว ก็มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บ ๆ ในป่าลึก
ทั้งที่ก่อนหน้านี้กำหนดเวลาไว้แล้ว แต่เสียงโทรศัพท์ของเจียงอวี้เฟินก็ดังปลุกเธอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ครอบครัวมาถึงหน้าห้องทำงานของเผยจือเฮ่อแต่เช้าเพื่อดักรอ พอการตรวจพิเศษของหลินเจียผิงสิ้นสุดลง ก็เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่า ๆ เอง
ระบบเผาผลาญของเด็กดี แผลที่เย็บไว้หายสนิทดี เดิมทีก็เป็นแค่แผลเนื้อหนัง การออกกำลังกายอย่างหนักที่ว่าก็ไม่มีผลต่อการฟื้นตัวมากนัก
หลินเจียผิงตัดไหมเสร็จ สองสามีภรรยาสีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล
จี้อันเก็บแฟ้มประวัติของหลินเจียผิงใส่ถุงพลาสติก แล้วแลกเปลี่ยนสายตาที่ซับซ้อนกับเผยจือเฮ่อที่ยืนอยู่ไกล ๆ ตรงประตู
เขากับเผยจือเฮ่อกลับประเทศและเข้าทำงานที่โรงพยาบาลปีเดียวกัน ถึงแม้จะไม่ได้เลื่อนตำแหน่งรวดเร็วเหมือนไอ้บ้าคนนั้น แต่ในโรงพยาบาลในเครือนครหลวงที่มีศัลยศาสตร์ระบบประสาทเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ เขาก็เห็นญาติคนไข้ที่ชอบหาเรื่องแบบนี้มานักต่อนักแล้ว
เดิมทีไม่อยากเสียเวลาพูดอีก แต่สายตาเรียบเฉยที่ดูคล้ายมีอะไรก็ไม่ใช่ของคนตรงประตูเหลือบมองมา จี้อันจึงต้องฝืนยิ้มแบบมืออาชีพอีกครั้ง กำชับอะไรไร้สาระไปสองสามประโยค
เจียงอวี้เฟินหยิบสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวมาจดทีละข้อ เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าพระคุณยังอยู่ข้างนอก รีบส่งสายตาให้สามี
หลินเจี้ยนกั๋วกุมกระเป๋าสะพายในมือแล้วเดินออกไป พินิจสีหน้าของเผยจือเฮ่ออยู่นาน แล้วใช้แขนบังสายตา ยัดซองแดงอวบ ๆ มาให้
เขาโน้มตัวไปคว้าแขนเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของอีกฝ่ายไว้ “หัวหน้าเผย ลำบากคุณมาดูแลพวกเราถึงที่นี่แต่เช้า นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมกับแม่เด็กครับ”
ซองแดงไม่ได้ปิดปาก ที่ปากซองเผยให้เห็นสีชมพูสดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของธนบัตรใหม่ ดูประจบสอพลอยิ่งกว่าริ้วรอยหางตาของคนวัยกลางคนเสียอีก
การให้ซองแดงในโรงพยาบาลเป็นเรื่องปกติที่รู้กัน
เขามั่นใจมาก ว่าในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่ผิดศีลธรรมเช่นนี้ ต่อให้เป็นหมอดังที่ใสสะอาดเพียงไหนก็ยากจะรับประกันความบริสุทธิ์ ไม่ต้องพูดถึงมือใหม่อย่างเผยจือเฮ่อเลย