กลับถึงห้องอาบน้ำเสร็จ เจียงเฉียวก็ทิ้งตัวมุดเข้าไปในผ้าห่มทั้งตัว ยกแขนขึ้นมาดมฟุดฟิดอย่างเขินอาย
วันนี้เธอจงใจอาบน้ำเปล่า ที่จริงก็ไม่น่ามีกลิ่นอะไรเลย แต่คงเพราะตัวเองรู้สึกผิด เลยรู้สึกว่าทั่วทั้งห้องยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมนั้น—ขวดน้ำยาอาบน้ำที่เมื่อวานยังรู้สึกว่าหอมดี แถมยังแอบไปค้นหาภาพในแอปสีส้มมาแล้วแท้ๆ
กลิ่นสนซีดาร์ผสมส้ม เมื่อวานคือน้ำผึ้ง วันนี้กลับกลายเป็นยาพิษ
แม้แต่เตียงนุ่มๆ นี้ก็ยังให้ความรู้สึกแปลกไป
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเธอไม่เคยเชื่อมโยงถึงกันอย่างนี้มาก่อน ตั้งแต่กลิ่นไปจนถึงความทรงจำทางสายตาฉุดดึงไปมา สุดท้ายก็อนุมานเป็นสมการที่ค่อนข้างเพ้อเจ้อ
ตัวเผยจือเฮ่อมีกลิ่นนี้ เสื้อนอนกับผ้าปูที่นอนที่บ้านเผยจือเฮ่อก็มีกลิ่นนี้ งั้นตอนนี้เธอกับนอนอยู่ในอ้อมกอดเผยจือเฮ่อต่างกันตรงไหน
ก็ไม่ต่างเลย...
เจียงเฉียวผลุดลุกขึ้นนั่งทันที ตบหน้าตัวเองสองทีแรงๆ
คิดมากไม่ได้แล้วๆ คิดมากไปกว่านี้จะรุ่งสางเอา
มนุษย์เงินเดือนต้องมีจิตสำนึกของมนุษย์เงินเดือน ต้องรีบนอน เตรียมไปทำงานหาเงิน คราวหน้ามาก็ค่อยซื้อน้ำยาอาบน้ำมาเอง จะได้ไม่จมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่าน ลบหลู่ภาพลักษณ์คุณหมอเผย
เธอเสียมารยาทเกินไปแล้ว