ภูเขาไท่ซานเปลี่ยนยาก นิสัยเดิมเปลี่ยนยาก
เธอหลอกคุณยายเรื่องเปลี่ยนว่าที่เจ้าบ่าวได้ฉันใด ก็เรียกคุณแม่เผยจือเฮ่อต่อหน้าธารกำนัล เพื่อให้รุ่นน้องเชื่อคำพูดเพียงประโยคเดียวได้ฉันนั้น
ปลายตะเกียบของเจียงเฉียวลื่นไถลไปครู่หนึ่ง ทำให้รูปหัวใจเล็ก ๆ ที่เคยกลมมนถูกตำจนงอกเขาออกมา
อวี๋เข่อหลันยังนั่งซดเส้นฝรั่งอยู่ตรงข้าม ภาพลักษณ์ของเธอจะพังไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์แก้ตัว: [มุขหนึ่งค่ะ แบบศัพท์อินเทอร์เน็ตน่ะ]
คุณเผย: [อ่อ(งั้นหรือ)?]
เจียงเฉียวเม้มริมฝีปาก ควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉย: [หมายถึงคำชมค่ะ หมายความว่าคุณอบอุ่นอ่อนโยนและอดทนเหมือนคุณแม่ ฉันก็เหมือนเด็กน้อยที่มีความสุข อาบแสงศักดิ์สิทธิ์ของคุณอยู่]
คำอธิบายคำว่าคุณพ่อคุณแม่ลูก เธอไม่เคยเสิร์ชอ่าน แต่ก็น่าจะใกล้เคียงแหละนะ…
เจียงเฉียวคีบไข่ม้วนชิ้นหนึ่งขึ้นมา เคี้ยวคำเล็ก ๆ
เตรียมดูว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไร แล้วจะได้ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องให้กลมกลืน
แต่เผยจือเฮ่อก็คือเผยจือเฮ่อ
อัจฉริยะระดับหัวกะทิสายประสิทธิภาพ สามารถวงไฮไลต์ข้อมูลสำคัญจากบริบทที่ยุ่งเหยิงสับสนของเธอได้ในพริบตา ทะลวงผ่านม่านหมอกควัน จับต้นคอเธอขึ้นมาอย่างแม่นยำและเด็ดขาด:
[เข้าใจแล้ว เธอรักฉันมาก]
เจียงเฉียวสำลักไข่ทันที ไอจนหน้าแดงก่ำ
อวี๋เข่อหลันฝั่งตรงข้ามรีบรินน้ำให้ เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาตบหลังเธอ “คุณแม่ตอบอะไรเหรอ ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้”
เจียงเฉียวดื่มน้ำไปอึกใหญ่ ความระคายเคืองในลำคอยังไม่หาย เธอเสแสร้งยิ้มหวาน “แม่หนูก็… ตลกดีมาตลอดน่ะ”
-
เงินมันหายาก และอะไรนั่นก็กลืนยาก
ตีสามตรง เจียงเฉียวอุตส่าห์เรียกรถได้ กลับถึงบ้านใหม่ที่ยังไม่ค่อยคุ้นเคย ในใจก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ ตอนเปลี่ยนรองเท้าหน้าประตู
สอนคาบตามตารางเสร็จ กำลังดีใจเล็ก ๆ ตอนลงทะเบียนค่าสอน ก็ได้รับข่าวร้ายแจ้งว่า—อาจารย์ที่ฝากให้สอนแทนก่อนหน้านี้ไข้สูงไม่ลด ตรวจพบปอดบวมเข้าโรงพยาบาล คาบสอนเต็มวันของอีกหลายวันข้างหน้าต้องให้เธอรับผิดชอบ
ไม่มีทั้งเอกสารและสื่อการสอน เพื่อจะได้เงินค่าเช้าพรุ่งนี้อย่างราบรื่น เธอจำต้องอยู่ลุยงานดึก