แดนประจิม นิกายบัว วัดหลิงหลง
อารามโบราณเงียบสงัด ลึกเร้น กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอวล
มหาอาจารย์ฉือซินผู้มีเมตตาธรรม นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง ลูกประคำในมือหยุดหมุนตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ
เบื้องหน้านาง ถีอินผู้เป็นศิษย์หน้าซีดเผือด มือแทบประคองแผ่นหยกข่าวสารเอาไว้ไม่อยู่
“อาจารย์...อาจารย์ ราชวงศ์แผ่นดินกลาง จักรพรรดิกับราชครู ถูกคนจากอารามมรรคาเมฆหมึกสังหารแล้วหรือ?”
เสียงของถีอินสั่นพร่า “โจวเช่อกับหลินซู ว่ากันว่าเป็นเซียนจากแดนเซียนที่ยึดครองร่าง ระดับเซียนสูงสุด!”
มหาอาจารย์ฉือซินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในดวงตาที่มองทะลุโลกียวิสัยคู่นั้น บัดนี้เปี่ยมด้วยความเคร่งเครียดและตื่นตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เซียนสูงสุด...ตัวตนที่อยู่เหนือขั้นเก้าเชียวนะ”
เสียงของนางแหบแห้ง “แม้จะถูกวิถีสวรรค์กดข่มในพิภพหงเหมิง แต่ก็หาใช่สิ่งที่ยอดฝีมือขั้นเก้าจะต่อกรได้ อารามมรรคาเมฆหมึกกลับสังหารพวกเขาได้ แถมยังง่ายดายถึงเพียงนี้...”
นางหวนคิดถึงการติดต่อกับราชวงศ์แผ่นดินกลางหลายครั้งในช่วงเกือบร้อยปีที่ผ่านมา
จักรพรรดิ “โจวเช่อ” ผู้นั้นลึกล้ำยากหยั่งถึง
ส่วนราชครู “หลินซู” ยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ
ที่แท้ก็เป็นเซียนที่ยึดครองร่าง!
“หยางเฉิงแห่งอารามมรรคา...บัดนี้เขาอยู่ในขั้นใดกันแน่?”
มหาอาจารย์ฉือซินพึมพำ ลูกประคำเริ่มหมุนอีกครั้ง แต่เร็วกว่าเดิมมาก
“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป นับแต่วันนี้ วัดหลิงหลงจะปิดเขาอย่างเข้มงวด ศิษย์ทุกคนห้ามออกไปไหน รอให้อาจารย์ไปเยือนอารามมรรคาเมฆหมึกด้วยตนเองสักครา”
นิกายบัว วัดจินกัง
เสียงระฆังดังกังวานห่างไกล เสียงพระธรรมแผ่ก้องเป็นระลอก
มหาอาจารย์ซวีเฉินฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะหินตรงหน้า โต๊ะหินที่แข็งแกร่งราวเหล็กกล้าพลันแหลกเป็นผุยผง