ราชวงศ์แผ่นดินกลาง นครหลวง
ปราณกระบี่ฟาดลงมา ตำหนักหย่างซินพร้อมแกนค่ายกลใต้ตำหนักพลันมลายเป็นผุยผง
เหลือเพียงหลุมกระบี่ลึกจนสุดหยั่ง ทิ้งเจตจำนงกระบี่ทำลายล้างที่ยังคงแผ่กลิ่นอายชวนให้ใจสั่นสะท้าน
ทว่า
ในชั่วขณะที่ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย ร่างสองร่างก็พุ่งพรวดออกจากซากปรักหักพังอย่างลนลาน กลายเป็นลำแสงหมายจะหลบหนีเข้าสู่ห้วงมิติ
ทั้งสองคือ “โจวเช่อ” กับ “หลินซู”
“คิดจะหนีหรือ?”
แววตาของหลินซูเย็นชา นางสะบัดกระบี่โบราณในมือเบา ๆ
ฉึก! ฉึก!
ปราณกระบี่สองสายที่มีจิตสังหารน่าสะพรึงยิ่งกว่าก่อนหน้า ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ไล่ตามดวงจิตทั้งสองที่กำลังหลบหนีไปติด ๆ
“มดปลวกอย่างพวกเจ้า กล้าดีอย่างไรมาตามสังหารข้า?”
ดวงจิตของ “โจวเช่อ” รวมตัวเป็นใบหน้าเปี่ยมโทสะกลางอากาศ ก่อนคำรามลั่น “พวกข้าคือศิษย์สำนักหลัวฝูแห่งแดนเซียน หากพวกเจ้ากล้าทำลายดวงจิตของข้า ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับแดนเซียนทั้งปวง ย่อมต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์จนสิ้น!”
ดวงจิตของ “หลินซู” กรีดร้องขึ้นเช่นกัน “รีบถอยไปเสีย มิฉะนั้นเมื่อกองทัพแดนเซียนมาถึง พวกเจ้าจะถูกบดขยี้จนกระดูกเป็นผุยผง วิญญาณถูกสกัดกลั่น มิอาจได้ผุดได้เกิดชั่วกัปชั่วกัลป์!”
สิ่งที่ตอบกลับพวกเขาคือสายตาเย็นชาไร้อารมณ์สองคู่ และปราณกระบี่ทั้งสองสายที่ไล่ตามมาจนถึงด้านหลัง
“ศิษย์สำนักหลัวฝูหรือ? เป็นศัตรูกับแดนเซียนหรือ?”
ริมฝีปากของหลินซูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “ท่านเจ้าเมืองมีคำสั่ง ผู้ใดเป็นหนอนบ่อนไส้จากแดนเซียนที่แฝงตัวในพิภพหงเหมิง พบหนึ่งสังหารหนึ่ง พบสองสังหารทั้งคู่”
“ส่วนกองทัพแดนเซียน...”
ประกายเย็นวาบปรากฏในดวงตานาง “มามากเท่าไร ก็สังหารเท่านั้น”
สิ้นเสียง ปราณกระบี่สองสายก็ไล่ทันดวงจิตที่กำลังหลบหนี
“ไม่!”
“ข้าไม่ยอม ข้าคือเซียนสูงสุดผู้สง่างาม จะพ่ายแพ้แก่มดปลวกเช่นพวกเจ้าได้อย่างไร—”