“เป็นจีหรง”
“คุณชายแห่งตระกูลจี้ในสภาเงาผู้นั้น สีหน้าเหตุใดถึงได้ย่ำแย่นัก?”
“ดูทิศทางที่เขาเดินไปสิ คงเพราะบุรุษข้างกายผู้ดูแลปิงหลี”
“คนผู้นั้นเป็นใคร? ไม่คุ้นหน้าเลย”
“เหมือนจะเป็นอาจารย์คนหนึ่งจากสำนักศึกษาเถ้าถ่าน ชื่อเฉินหยาง คราวนี้ยุ่งแล้ว ใครบ้างไม่รู้ว่าจีหรงคิดเช่นไรกับผู้ดูแลปิงหลี?”
“อาจารย์จากสำนักศึกษาแท้ ๆ ยังกล้าแย่งชิงกับจีหรงอีกหรือ? ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง”
แม้เสียงวิพากษ์วิจารณ์จะเบา แต่ผู้คนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ แล้วจะไม่ได้ยินได้อย่างไร
ชั่วขณะนั้น สายตานับไม่ถ้วนพลันจับจ้องมาทางนี้
มีทั้งสายตาที่รอดูเรื่องสนุก สายตาใคร่รู้ และสายตาของผู้ที่เพียงอยากชมความครึกครื้น
หยางเฉิงทำราวกับไม่ได้ยิน คล้ายไม่รู้สึกถึงพายุที่กำลังจะมาเยือนแม้แต่น้อย
ทว่าปิงหลีกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย หางตาเหลือบเห็นจีหรงเดินเข้ามา บนใบหน้าเย็นชาปรากฏแววรำคาญที่ยากสังเกตขึ้นวูบหนึ่ง
จีหรงหยุดยืนตรงหน้าทั้งสอง สายตาจับอยู่บนใบหน้าปิงหลีชั่วครู่ ก่อนฝืนยิ้มอย่างพอจะเรียกได้ว่าอ่อนโยน “ปิงหลี ช่างบังเอิญนัก เจ้ามาด้วยหรือ”
ปิงหลีพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย น้ำเสียงห่างเหิน “คุณชายจี้”
จีหรงดูเหมือนจะชินกับความเย็นชาของนางแล้ว สายตาจึงเลื่อนไปหยุดบนตัวหยางเฉิงทันที แววอ่อนโยนจอมปลอมพลันเลือนหาย
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “เจ้าหลีกไป”
หยางเฉิงกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ยกาชาร้อนที่เด็กรับใช้เพิ่งนำมาวางข้างมือขึ้นมา เป่ากลีบชาที่ลอยอยู่เบา ๆ แล้วจิบหนึ่งคำ
จากนั้นเขาหันไปกล่าวกับปิงหลี “ชานี้พอใช้ได้ เป็นชุนเจียนจากภูเขาอวิ๋นอู้ เพียงแต่ผ่านไฟนานไปเล็กน้อย จึงเสียความสดชื่นไปหลายส่วน”