“ให้เกียรติเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
จ้าวฉวนจ้องเขาอยู่สามลมหายใจ ก่อนพลันหัวเราะขึ้น “เจ้านับเป็นตัวอะไร?”
โจวฮุยเดือดดาลทันที “เจ้าหนุ่มโอหัง ในเมื่อไม่รับไมตรีและเลือกดื่มสุราลงทัณฑ์ เช่นนั้นก็อย่าหาว่าผู้อาวุโสไร้เมตตา!”
กระบี่ยาวด้านหลังของเขาชักออกจากฝักดังเคร้ง แปรเป็นลำแสงกระบี่สีเขียว พุ่งตรงเข้าใส่จ้าวฉวน
กระบี่พุ่งดุจมังกร ปราณกระบี่ทะยานเสียดฟ้า
กระบี่นี้ เขาลงมืออย่างจริงจังแล้ว
ทว่า จ้าวฉวนเพียงยื่นมือคว้าลำแสงกระบี่อย่างสงบนิ่ง
“กร๊อบ!”
ลำแสงกระบี่แตกสลาย
สีหน้าโจวฮุยแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง ยังไม่ทันได้เปลี่ยนกระบวนท่า จ้าวฉวนก็ก้าวออกมาเพียงก้าวเดียว ปรากฏตัวตรงหน้าเขาแล้ว
ห้านิ้วงอเป็นดุจตะขอ คว้าเข้าหาลำคอ
“ไสหัวไป!”
โจวฮุยคำรามลั่น ปราณกระบี่ทั่วร่างปะทุขึ้น แปรเป็นเงากระบี่นับหมื่นสาย คุ้มกันอยู่เบื้องหน้า
ทักษะการต่อสู้ของอัศวิน เขตแดนกระบี่ปกป้องกาย!
แต่จ้าวฉวนยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนชกหมัดออกไปอย่างรุนแรง
ครืน!
ชั่วพริบตา ปราณกระบี่เหล่านั้นของโจวฮุยก็ถูกซัดสลายจนหมดสิ้น
“เป็นไปได้อย่างไร”
ดวงตาโจวฮุยเบิกถลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“มีฝีมือแค่นี้ ยังกล้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านอีกหรือ?”
จ้าวฉวนหัวเราะเยาะ ก่อนชกหมัดออกไปอีกครั้ง
“ปัง!”
กระดูกทั่วร่างโจวฮุยไม่รู้หักไปกี่ท่อน ร่างของเขากระเด็นลอยไปตกลงบนพื้น หมดสภาพจะลุกขึ้น
ผู้คนรอบด้านเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เมิ่งชวนยิ่งหน้าซีดไร้สีเลือด ร่างสั่นเทิ้ม
แม้แต่โจวฮุยยังต้านจ้าวฉวนไม่ไหว แล้วเขาจะเหลือความหวังอะไรอีก?
ในดวงตาของโจวฮุยเองก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่ยินยอม
เขาพ่ายแพ้แล้ว
พ่ายแพ้อย่างหมดจด
พลังฝึกตนขั้นเจ็ดขั้นบรรพชน เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวฉวน กลับเปราะบางดุจเด็กน้อย ไม่อาจต้านแม้แต่กระบวนท่าเดียว