“ไม่ทราบ”
เมิ่งชวนส่ายหน้า “แต่ตอนลงมือ รอบกายเขามีไอสีดำพันวน พลังชนิดนั้นไม่เหมือนพลังปราณต่อสู้ และไม่เหมือนพลังวิญญาณทั่วไป กลับคล้ายพลังของเผ่าแม่มด”
“พลังของเผ่าแม่มดหรือ?”
แววตาหยางเฉิงวูบไหวเล็กน้อย
ตระกูลหงก็คือเผ่าแม่มด
หากจ้าวฉวนได้รับการสืบทอดของเผ่าแม่มดจริง ระดับอันตรายของเขาก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น
“คุณชายเฉิน”
เมิ่งชวนหยิบแหวนเก็บของวงหนึ่งออกจากอก ยื่นไปตรงหน้าหยางเฉิง “ข้างในมีศิลาศักดิ์สิทธิ์ชั้นเลิศหนึ่งล้านก้อน ขอเพียงคุณชายเฉินยินดีอยู่ช่วยข้า ศิลาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ก็เป็นค่าตอบแทน”
หยางเฉิงรับมาแล้วส่งญาณจิตเข้าไปสำรวจ
มิติภายในแหวนไม่ใหญ่ แต่มีผลึกกองพะเนิน อัดแน่นด้วยพลังแสงศักดิ์สิทธิ์เข้มข้น คุณภาพสูงยิ่ง เป็นศิลาศักดิ์สิทธิ์ชั้นเลิศอย่างแท้จริง
ศิลาศักดิ์สิทธิ์ชั้นเลิศหนึ่งล้านก้อนในนครเถ้าถ่าน มากพอจะซื้อหอการค้าขนาดกลางได้ทั้งแห่ง
เห็นได้ว่าเมิ่งชวนยอมจ่ายอย่างหนัก
หยางเฉิงไม่เกรงใจ เขายิ้มพลางเก็บแหวนเก็บของไป
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าพลันดังมาจากนอกประตู
ชายชราชุดคลุมสีครามก้าวเข้ามา
เขาดูมีอายุราวหกสิบหรือเจ็ดสิบปี หนวดเคราและเส้นผมเป็นสีเทาขาว ใบหน้าผอมตอบ และสะพายกระบี่ยาวเก่าแก่เล่มหนึ่งไว้บนหลัง
ฝีเท้าของเขามั่นคง ลมหายใจเก็บงำ ทว่ารอบกายกลับมีปราณกระบี่ไหลเวียนอยู่ราง ๆ เห็นได้ชัดว่าความเข้าใจในวิถีกระบี่ของเขาไม่ธรรมดา
“ผู้อาวุโสโจว”
เมิ่งชวนรีบลุกขึ้นจนแผลถูกกระทบ เขาเจ็บจนแสยะปาก แต่ก็ยังค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
“ท่านมาแล้ว”
“อืม”
โจวฮุยขานรับเสียงเรียบ สายตากวาดผ่านซากความพินาศโดยรอบ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย “แค่สุนัขจนตรอกตัวหนึ่ง ยังบีบให้เจ้าตกอยู่ในสภาพนี้ได้หรือ? เมิ่งชวน หลายปีมานี้เจ้ากลับยิ่งมีชีวิตถดถอยลงทุกที”