ดวงตาเพลิงสีทองหม่นของราชันเพลิงสั่นไหวอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าเขาตกตะลึงกับอิทธิฤทธิ์อันยากหยั่งถึงของหยางเฉิง
เขามั่นใจในพลังบำเพ็ญอันลึกล้ำ อีกทั้งยังครอบครองความได้เปรียบจากชัยภูมิแห่งหุบเหวเพลิง จึงยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง
แต่เมื่อเห็นหยางเฉิงสังหารผู้ฝึกตนระดับเดียวกันถึงสองคนได้อย่างง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ หัวใจก็อดเกิดความเย็นเยียบขึ้นมาไม่ได้
ถึงกระนั้น เขาก็เป็นขุนพลผู้ห้าวหาญแห่งหุบเหว ความดุร้ายถูกปลุกเร้าขึ้นมาแทนที่จะหวาดกลัว เขากลับข่มความหวาดหวั่นลงแล้วตวาดลั่นว่า
“หยางเฉิง อย่าได้กำเริบเสิบสาน ที่นี่คือหุบเหวเพลิงปฐพี เป็นถิ่นของข้า
ต่อให้เจ้ามีวิชาอันยิ่งใหญ่เพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าเปลวเพลิงใต้พิภพอันไร้ขอบเขตนี้ ก็ต้องมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ราชันเพลิงก็พลันกางแขนทั้งสองออก
ผ้าคลุมสีแดงชาดบนกายโบกสะบัดเสียงดัง ทั้งที่ไร้ลมกลับลุกไหม้ขึ้นเอง แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็กลายเป็น “ร่างธรรมมารเพลิง” สูงหมื่นจั้ง ซึ่งประกอบขึ้นจากเปลวเพลิงสีทองชาดทั่วทั้งร่าง
ร่างธรรมมีสามเศียรหกกร แผ่พลังอำนาจเผาฟ้าต้มสมุทรออกมา
ที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าคือ เมื่อราชันเพลิงแปลงกายเป็นร่างธรรม
เนตรเพลิงหยางบริสุทธิ์เบื้องล่างราวกับได้รับเสียงเรียก บังเกิดแรงสั่นสะเทือนกึกก้อง พ่นเสาเพลิงที่รุนแรงกว่าเดิมถึงสิบเท่าออกมา ทั้งหมดทะลักเข้าสู่ร่างมารเพลิง
กลิ่นอายของร่างธรรมทะยานสูงขึ้นทีละขั้น เปลวเพลิงสีทองชาดค่อย ๆ เจือประกายแสงอันชวนให้ใจสั่นสะท้าน
ห้วงอากาศรอบด้านถูกแผดเผาจนเกิดความว่างเปล่าสีดำเป็นบริเวณกว้าง พลังอำนาจของมันก้าวเข้าสู่ระดับเคราะห์ภัยหกชั้นอย่างมั่นคงแล้ว
“เพลิงแท้แห่งปอดพิภพ จงฟังบัญชาข้า
เผาผลาญแปดทิศ หลอมเจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่ให้สิ้น!”
หกกรของร่างธรรมมารเพลิงโบกสะบัดพร้อมกัน ศาสตราเพลิงร้ายกาจหกชิ้นพุ่งออกจากมือ แปรเป็นมังกรเพลิงหกตัวที่ดูดุร้ายและคำรามกึกก้องกลางอากาศ