ของวิเศษเหล่านี้ แม้แต่ในทะเลขมก็ยังหาได้ยาก
ส่วนเคล็ดวิชาคืนวิญญาณ หอเทียนเซียงอาจพอมีหนทางอยู่บ้าง แก่นบัวโลหิตชำระโลกที่เซียนหญิงเหลียนเยว่เคยมอบให้ก่อนหน้านี้มีสรรพคุณช่วยเสริมความมั่นคงให้จิตวิญญาณ ทว่ายังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องช่วยสาวใช้โอสถกับท่านลุงกลับมาให้ได้”
เงาเทพจิตของหยางเฉิงพึมพำ
เขาเก็บเทพจิตกลับคืน จิตใจหวนคืนสู่ร่างเดิม
เมื่อครู่เขาถ่ายเทพลังปราณให้ทั้งสองคน จึงสูญเสียพลังต้นกำเนิดไปอีกหลายส่วน ทว่าสีหน้ายังคงเป็นปกติ เพียงแต่ลมหายใจยิ่งลึกล้ำและเก็บงำขึ้นทุกขณะ
เรือบัวแล่นพ้นเขตปั่นป่วนใจกลางทะเลดาราแตกสลาย เข้าสู่เขตดาราที่ค่อนข้างสงบแล้ว
รอบด้านมีอุกกาบาตกระจัดกระจายไม่มากนัก ห้วงอวกาศอันมืดมิดกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ทันใดนั้น ดวงตางามของเซียนหญิงเหลียนเยว่พลันหรี่ลง นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เบื้องหน้ามีความผิดปกติ คล้ายมีคลื่นค่ายกลแผ่ซ่าน แฝงไอสังหารอยู่ด้วย”
หยางเฉิงสัมผัสได้ตั้งนานแล้ว เขายังไม่ลืมตา เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ไม่ต้องสนใจ แล่นตรงไป”
เหลยกังพลันลืมตาขึ้น สายฟ้าสีทองแลบวาบ “มีคนซุ่มโจมตีหรือ?”
“แค่ตัวตลกกระจอกงอกง่อย ไม่คู่ควรให้ใส่ใจ”
น้ำเสียงของหยางเฉิงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความหยิ่งผยองเหนือผู้ใด
เรือบัวยังคงแล่นไปข้างหน้าโดยไม่ลดความเร็ว
หลังจากแล่นไปอีกราวหมื่นลี้ ห้วงอวกาศเบื้องหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน
เห็นเพียงผืนธงสีดำสนิทจำนวน 81 ผืนปรากฏขึ้นกลางเขตดาราที่เดิมว่างเปล่าอย่างกะทันหัน
ผืนธงสะบัดพลิ้ว บนนั้นวาดภาพมารหน้าตาน่าสะพรึงกลัว ลวดลายโลหิตไหลเวียนวูบวาบ
ผืนธงมารทั้ง 81 ผืนเรียงตัวตามตำแหน่งเก้าตำหนัก ก่อเป็นค่ายกลมารอันน่าสะพรึง ปิดกั้นเส้นทางเบื้องหน้าเรือบัวไว้จนมิด
ภายในค่ายกลมาร ลมอึมครึมพัดคำราม เงามารไหววูบไปมา ยังมีหนวดเส้นเล็กดุจสายโลหิตนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากห้วงอวกาศ