เสิ่นเวยถือฟังเหวินสีพูดเช่นนั้น ก็แสร้งไอเบา ๆ อีกสองครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ข้ารู้ว่าพี่หญิงรองมิได้ตั้งใจ และรู้ว่าที่ข้าได้อยู่ที่นี่ก็เพราะฮูหยินรองเมตตารับข้าไว้ ข้าไม่กล้านำเรื่องนี้ไปพูดให้ฮูหยินรองต้องเดือดร้อนอีก”
“คราวนี้ฮูหยินรองมาเยี่ยมข้า ข้าก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว”
เหวินสีมองใบหน้าของเสิ่นเวยถือที่ก้มตาลงอย่างอ่อนโยนบอบบาง มองไม่ออกว่าถ้อยคำเหล่านั้นจริงใจหรือไม่ หรือซ่อนความเคียดแค้นไว้กันแน่
นางพินิจดูอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ คนในครอบครัวเดียวกัน จะมีเรื่องเดือดร้อนหรือไม่เดือดร้อนอะไรกัน”
“ต่อไปหากมีเรื่องใด ก็มาหาข้าโดยตรง ของที่ขาดเหลือในเรือนก็มาเอาจากข้าได้ หรือข้าจะใจร้ายกับเจ้าได้อย่างไร”
เสิ่นเวยถือฟังแล้วน้ำตาคลอ ขอบตาแดงเรื่อมีหยาดน้ำใสสองหยดวาววับ นางมองเหวินสีแล้วเอ่ยว่า “เดิมทีข้าเป็นคนไร้ที่พึ่งพิง โชคดีที่ฮูหยินรองเมตตารับไว้ บัดนี้จึงรู้สึกราวกับแหนลอยน้ำได้ขึ้นฝั่ง ในใจก็มีที่พึ่งพิงแล้ว”
เหวินสีชะงักไป นางเพียงพูดถ้อยคำเอาใจไปตามมารยาท ไม่คิดว่าเสิ่นเวยถือจะซาบซึ้งถึงเพียงนี้
ในใจนางจึงยิ่งวางใจ
นางยิ้มเล็กน้อย “สองวันนี้เจ้าพักรักษาตัวให้ดี เรื่องไปคารวะรอให้ร่างกายหายดีก่อนค่อยว่ากัน ประเดี๋ยวข้าจะให้หมอประจำจวนมาตรวจเจ้าอีกครั้ง แล้วสั่งยาไว้สักสองสามเทียบ จะได้หายเร็วขึ้น”
เสิ่นเวยถือพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า “ทำให้ฮูหยินรองต้องเป็นห่วงแล้ว”
เหวินสีแตะหลังมือเย็นเฉียบของเสิ่นเวยถือเบา ๆ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ข้ากลับก่อน เจ้าพักรักษาตัวให้ดีเถิด”