"เธอทำอะไรน่ะ!" เวินจือหนิงรีบเข้ามาดึงเฮ่อวี้เหิง "เธอไม่นอนหรือว่าเป็นบ้าไปแล้ว!"
นี่เป็นครั้งแรกที่เวินจือหนิงพูดกับเฮ่อวี้เหิงด้วยน้ำเสียงแบบนี้ และยังปกป้องผู้ชายอีกคนอยู่ตรงหน้าเขาอีกต่างหาก
"ฉันบ้าไปแล้ว!"
แค่นึกถึงว่าเมื่อไม่นานมานี้เองที่พวกเขายังแนบชิดเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ตอนนี้เธอกลับไปจูบกับผู้ชายอีกคน เขาก็เสียสติทันที
พอเห็นเวินจือหนิงทำแบบนี้กับเขา จมูกของเขาก็ยิ่งจี๊ดขึ้นมา "ก็ได้ เวินจือหนิง ไปอยู่กับเขาซะเลย!"
เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
"จะแรงไปไหมเนี่ย?" เพื่อนร่วมงานชายถาม
"ไม่เป็นไร" เวินจือหนิงมั่นใจมาก
เมื่อมั่นใจว่าใบหน้าของเพื่อนร่วมงานชายไม่เป็นอะไรมาก เวินจือหนิงก็บอกลาเขา ให้เขาไปโรงพยาบาลตรวจดูให้ดี แล้วก็เข้าบริษัทไป
"ก็ยังเป็นห่วงฉันอยู่นี่นา" เขาพึมพำเบา ๆ ถือกระเป๋าแล้วมองเธอครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไป
ในขณะเดียวกัน เฮ่อวี้เหิงที่ขับรถออกมาจากบริษัทไปได้ระยะหนึ่ง ก็รับสายจากหลวนเค่อเค่อ
ตอนที่เขากำลังหงุดหงิดอยู่ ก็มีคนส่งตัวเองเข้ามาให้เขาได้ระบาย เขาหน้าเย็นชารับสาย
คำพูดแรกของหลวนเค่อเค่อคือ: "พี่เฮ่อ คุณไปให้ไกลจากเวินจือหนิงเถอะ อย่าไปอยู่กับเธอ ได้ไหม?"
"ถ้าเราจะได้กันก็คงได้กันไปนานแล้ว เธอจะวุ่นวายอะไร? จะร้องจะหาอะไร?" เฮ่อวี้เหิงเทใส่ไปหนึ่งที
"ทั้งวันเอาแต่กังวลเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเวินจือหนิงดึงเธอเข้ามาอยู่ในกลุ่มของเรา ฉันก็ไม่รู้จักเธอเลย"
"ได้กำไรก็แอบดีใจอยู่คนเดียวเถอะ ต่อไปเธอสั่งให้เธอออกไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ออกไปเถอะ อย่าไปบอกใครว่าฉันเป็นแฟนเธอ ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ!"