มือเธอวางลงบนขอบกางเกงเขา
เฮ่อวี้เหิงไม่ห้าม มองดูแก้วเหล้าที่เธอเพิ่งดื่มเมื่อครู่ ก็คิดออกทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
เขาริมฝีปากแน่น สีหน้าแย่ลงทันที
ใครกล้าลงยาให้เวินจือหนิง
จนกระทั่งข้างล่างส่งความรู้สึกมา เฮ่อวี้เหิงหรี่ตาลง อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงพร่าออกมาเบาๆ
เวินจือหนิงกอดหัวเขา เอาตัวเองช่วยให้ฤทธิ์ยาหมดไปอย่างเต็มแรง
“เวินจือหนิง มองฉัน” เฮ่อวี้เหิงกดเธอลงบนโซฟา มองเธอ “รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร”
“รู้” เวินจือหนิงจูบเขา “ฉันรู้มาตลอด”
หัวใจเขาเต้นแรงเพราะคำพูดนี้ของเธอ ลูกกระเดือกกระตุกขึ้นลง ถูกความอดกลั้นบีบจนเหงื่อไหลจากขมับ
“งั้นเรียกชื่อฉัน”
“เฮ่อวี้เหิง…” เสียงนี้เบาหวิวแต่แฝงเสน่ห์เย้ายวน เธอนอนบนโซฟา ผมสยายปล่อย ดวงตาพร่ามัว
“ฉันอยากได้นาย เฮ่อวี้เหิง”
เฮ่อวี้เหิงจับมือทั้งสองของเธอขึ้นไปเหนือหัว
“ดี”
ภายในห้องส่วนตัวของบาร์ เสียงเล้าโลมลามกดังขึ้น ถูกประตูกั้นไว้ ไม่มีใครได้ยิน
เวินจือหนิงมองคนบนตัว เหนื่อยใจไม่หยุด
เธอแค่ยั่วเขาเล็กน้อย คนนี้ถึงกับเร้าใจได้ขนาดนี้
ต่อให้ฤทธิ์ยาของเธอเป็นของปลอม ก็เลยหมดไปนานแล้ว
เช้าตรู่ในบาร์ มีเพียงเสียงพนักงานทำความสะอาด
เวินจือหนิงหลับๆตื่นๆ ถูกใครสักคนกอดไว้จนเซ่อถอย “ไม่เอาแล้ว…”
ฟังแล้วเฮ่อวี้เหิงก็อยากอีก
เฮ่อวี้เหิงเรียกคนมาส่งเสื้อผ้า
ห้องส่วนตัวเงียบลง ทั้งสองคนกอดกันเงียบเชียบอย่างมาก