เจียงจี้เฮ่จึงพาเธอมาที่ใต้แป้นบาสเกตบอล
นี่คือพื้นที่ที่พวกเขาจะลงเล่นต่อจากนี้ เหล่าเพื่อนนักเรียนนั่งล้อมวงอยู่ด้านนอกจนแทบไม่มีที่ว่าง ตรงนี้กลับเงียบสงบกว่ามาก
"เมื่อกี้จะบอกอะไรพี่?" เจียงจี้เฮ่ถามซ้ำอีกครั้ง
"คือว่า พี่เพิ่งเคยเล่นบาสครั้งแรกเหรอคะ ทำไมสาว ๆ ในมหาวิทยาลัยพี่ถึงจ้องมองหุ่นพี่กันใหญ่เลย" เธอเอามือปิดปากหัวเราะ
"ช่วงก่อนยุ่งทั้งการบ้านกับเรื่องเปิดบริษัทเลยไม่มีเวลาเล่น ก็วันนี้ว่างไง" เจียงจี้เฮ่มองลงมาที่ตัวเอง
"หุ่นพี่ เป็นไงบ้าง?" เขาถาม "น้องสาวคิดว่าไง?"
เวินจือหนิงอยากเขย่งเท้ากระซิบข้างหูเขา แต่เขากลับกดไหล่เธอเบา ๆ ก้มศีรษะเอาหูเข้าไปใกล้
"ชอบค่ะ กล้ามเนื้อพี่ อยากสัมผัสจัง" ขนตายาวของเธอกะพริบถี่ ดูลื่นไหลมีชีวิตชีวามาก
เจียงจี้เฮ่เงยหน้าขึ้นมองเธอ เธอก็จ้องตอบกลับเช่นกัน
ราวกับอากาศรอบข้างหยุดนิ่ง สายตาทั้งสองสอดประสานเหมือนเส้นไหมละเอียด พัวพันคนทั้งคู่ให้อยู่ในโลกที่มีเพียงพวกเขา
เซวียเผิงกับหรงจิ่งซั่วมองหน้ากัน รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติชอบกล
เวินจือหนิงค่อย ๆ หันหน้ากลับ เจียงจี้เฮ่จึงสบาย ๆ เก็บสายตากลับมา ยืนตัวตรง
เวินเยว่เชิงมาถึงแล้ว ไล่เวินจือหนิงออกไปข้าง ๆ "กำลังจะเริ่มแล้ว อย่ายืนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวโดนลูกหลงเอา"
"ค่ะ" เวินจือหนิงถือชานมไว้ ตอนเดินผ่านหน้าเจียงจี้เฮ่ก็กำหมัดขึ้น เหมือนคอยให้กำลังใจเขา
ริมฝีปากเจียงจี้เฮ่โค้งยิ้มน้อย ๆ
เวินจือหนิงหาจุดยืนดู พวกสายตารอบ ๆ ล้วนมองมาทางเธออย่างคลุมเครือ