เย่ไป๋ฉิงดึงเพื่อนนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านมาตามอำเภอใจ ท่าทางไม่ค่อยดีนัก "เจียงจี้เฮ่ล่ะ? เขาไม่ได้แข่งบาสอยู่เหรอ?"
อีกฝ่ายมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า โดนน้ำเสียงนี้ทำให้หงุดหงิด พูดจาแขวะ:
"เธอไม่รู้เหรอว่าเขาอยู่ไหน? ยังจะมาถามฉันอีก?"
ส่วนตัวเอกของฉากอวดเบ่งที่เธอเฝ้าคิดถึง ได้พาน้องสาวของเพื่อนเข้าไปในหอพักชายแล้ว
เธอมาที่นี่ครั้งแรก อึดอัดมาก ไม่กล้ามองไปทั่ว
ดึงเสื้อของเจียงจี้เฮ่ไว้ ถึงได้ใจสงบขึ้นมา
เจียงจี้เฮ่ดูออกว่าเธอไม่เป็นธรรมชาติ มือเล็กคู่นั้นจับชายเสื้อเขาแทบจะดึงจนยืด
เขายื่นมือออกไป
หอพักชายไม่มีลิฟต์ ต้องเดินขึ้นบันได คนขึ้นลงไม่มากนัก แต่เจียงจี้เฮ่ก็กลัวเธอถูกชน
เธอสวยขนาดนั้น ต้องมีคนหมายปองแน่
จับมือก็มั่นคงกว่ามาก
ตอนที่มือเล็กคู่นั้นวางลงในฝ่ามือเขา เจียงจี้เฮ่รู้สึกเลือนลาง
มองคนที่ก้มหน้ามองบันไดไม่กล้าเงยขึ้น เขาเม้มปาก ห่อหุ้มมือขาวนุ่มไว้ในฝ่ามือ
กำไว้เบาๆ ไม่ขยับอีก
เจียงจี้เฮ่คิดว่าเขาควรจะเช็ดมือดีๆ ฝ่ามือมีเหงื่ออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งค่อยๆ เพิ่มขึ้น
ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร
จนกระทั่งขึ้นมาถึงชั้นหก ถึงหน้าประตูห้อง ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัวว่าต้องปล่อยมือกันแล้ว
ต้องใช้บัตรแตะเข้าห้อง เจียงจี้เฮ่ไม่ได้เอามา มือหนึ่งถือขวดน้ำกับถ้วยรางวัล อีกมือจูงเวินจือหนิงไว้ เพิ่งได้สติว่าต้องปล่อยมือ