เพราะพวกเขาทำภารกิจสำเร็จ จึงไม่ต้องรับบทลงโทษ ทุกคนเลยมีอาหารเช้าที่ทีมงานเตรียมไว้ให้กิน
อาหารเช้ามื้อนี้จัดเต็มมาก
เซี่ยชิงซู่ถือเกี๊ยวกุ้งหนึ่งชามกับแป้งไข่ทอดขึ้นไปชั้นบน
เวินจือหนิงกับช่ายได้กลิ่นหอมพร้อมกัน จึงโผล่หัวออกมาจากรังน้อย ๆ
พอเห็นว่าเขาถืออะไรมา ดวงตาของเวินจือหนิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอลุกจากเตียงแล้วเข้าไปดม ก่อนจะรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน
“ไม่ต้องรีบ” เขาพิงอยู่ตรงกรอบประตู
เวินจือหนิงแปรงฟันพลางเดินออกมาจากห้องน้ำ “ครูเซี่ยตัวเล็กอย่าขยับนะ ยืนให้ฉันดมก่อน”
“จริงสิ วันนี้บทลงโทษในการ์ดภารกิจเขียนว่าอะไร ฉันไม่ได้อ่านละเอียด เห็นแค่เวลาเท่านั้น สุดท้ายทำสำเร็จใช่ไหม” เธอถามด้วยความเป็นห่วง
“สำเร็จแล้ว” เซี่ยชิงซู่ตอบ ก่อนจะรู้สึกว่าชายกางเกงตรงข้อเท้าถูกดึงเบา ๆ เขาก้มลงมอง
เห็นช่ายที่แต่งตัวดูหรูหรากำลังเงยหน้ามองเขา
เซี่ยชิงซู่ดูออกว่ามันอยากกินอะไร
ขณะที่กำลังคิดว่าควรให้อาหารอะไรปอมเมอเรเนียนกินดี เวินจือหนิงก็แปรงฟันล้างหน้าเสร็จออกมาจากห้องน้ำ แล้วตักอาหารสุนัขใส่จานข้างรังของมัน
“วันหลังฉันทำอาหารหมาให้มันกินดีกว่า” เซี่ยชิงซู่พูดพลางมองภาพตรงหน้า
“ขอบใจนะ” เวินจือหนิงนั่งยอง ๆ ลูบช่ายที่กำลังกินอาหารสุนัข แล้วตอบรับ
“ไม่เป็นไร”
“โฮ่ง”
คนกับหมาตอบพร้อมกัน
เวินจือหนิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอหยิบแป้งไข่ทอดจากมือเซี่ยชิงซู่มากัดคำหนึ่ง
มือของเซี่ยชิงซู่ชะงักค้างอยู่ในท่านั้น
“นั่น...” เสียงของเซี่ยชิงซู่แหบลง “ฉันกินไปแล้ว”
เวินจือหนิงได้ยินแล้วก็เขินเล็กน้อย จึงยื่นแป้งไข่ทอดไปตรงปากเขา “งั้นคุณกินสิ”