「ได้」เวินจือหนิงพยักหน้ารับ 「งั้นเราไปถามไถ่พี่อิงอิงกันหน่อยดีไหม」
「ไม่ต้องหรอก ถ้าเธอไม่ลงมาบอกเรา แสดงว่าอาการไม่ได้หนักหรือสำคัญอะไร」เซี่ยชิงซู่ส่ายหน้า ห้ามเธอไป
「เดี๋ยวติดเชื้อจากเธอขึ้นมาจะแย่เอา เพิ่งหายป่วยเองนะ」
「งั้นก็ได้ ฟังครูเซี่ยตัวเล็กแล้วกัน」เวินจือหนิงยิ้มให้เขา
น่ารักจริง ๆ
ลูกกระเดือกของเซี่ยชิงซู่ขยับขึ้นลง เขาสุดท้ายก็ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา
กติกาเกมสุ่มภารกิจเล็ก ๆ 【ทำให้เธอพูดไม่ออก】
ทุกคนจะแปะการ์ดคำศัพท์ไว้บนหน้าผาก จากนั้นพูดคุยกันได้อย่างอิสระ จะถามไถ่หรือจงใจหลอกล่อให้อีกฝ่ายทำหรือพูดสิ่งที่เขียนอยู่บนการ์ดก็ได้ ใครติดกับจะถูกคัดออก
ลำดับการคัดออกจะเป็นตัวกำหนดลำดับการสุ่มภารกิจในตอนท้าย
ทีมงานติดการ์ดไว้บนหน้าผากของทั้งเจ็ดคน เกมจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ทั้งเจ็ดคนนั่งล้อมโต๊ะอาหาร ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน
เวินจือหนิงกวาดตามองการ์ดของทุกคน ดวงตากลอกไปมา ก่อนจะคิดแผนเจ้าเล่ห์ขึ้นมาได้
「อุ๊ย หิวน้ำจัง」เธอลูบคอ
ทั้งห้าคนนิ่งเงียบ
เซี่ยชิงซู่ลุกไปรินน้ำให้เธอ
แก้วน้ำของเธอวางอยู่ข้างกาน้ำบนโต๊ะกลางเหมือนของคนอื่น เป็นแก้วสีชมพู มีสติกเกอร์รูปลูกหมาชื่อช่ายแปะอยู่ สังเกตเห็นได้ง่ายมาก