เวินจือหนิงกุมหัวใจ "พ่อนี่เสียใจจริง ๆ นะไอ้ลูกหมา"
"อย่าเสียใจไปเลย กุ้งตัวสุดท้าย" เฮ่อวี้เหิงหยิบกุ้งที่เขาปอกแล้วแต่เธอยังไม่ได้กินตัวสุดท้ายบนจาน ส่งมาใกล้ปากเธอ
เธออ้าปากกำลังจะงับ เขาก็รีบกินลงท้องอย่างรวดเร็ว
เวินจือหนิง "……"
"ไอ้เฮ่อหมา! แย่งกุ้งฉันทำไม?" เธอเดือดดาล สองมือทุบไหล่เขาเขย่าไม่หยุด
"ฉันปอก ฉันกิน ผิดอะไร?" โดนเขย่าจนมึน ๆ เฮ่อวี้เหิงยังไม่ลืมยั่วโมโห
"งั้นเราสั่งเพิ่มไหม?" หลวนเค่อเค่อเอ่ยปาก
"พวกเขาเล่นกันน่ะ" หลิวอวิ๋นซีว่า "เป็นแบบนี้ประจำ เราชินแล้ว สงสัยเธอคงไม่สนิทกับพวกเรา"
"อิ่มแล้วน่าจะไปกันได้แล้ว" กานเหว่ยเยี่ยนลุกขึ้น
เวินจือหนิงถึงได้ปล่อยเฮ่อวี้เหิง คว้ากระเป๋า นึกถึงคำถามของหลวนเค่อเค่อเมื่อครู่
"พวกนั้นก็อยากจีบเหมือนกันนะ แต่เอาแต่คิดว่าฉันกับไอ้นี่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เลยเลิกรากันไป" เวินจือหนิงพูดพลางสะบัดผม
"ฉันนี่ก็ยอมใจพวกสาว ๆ เหมือนกัน คิดได้ไงว่าฉันกับเขามีอะไรกัน เขาก็แค่ไอ้ลูกหมาของฉันชัด ๆ"
"แล้วพี่เหม่ไม่คิดจะอธิบายเหรอ?" หลวนเค่อเค่อถาม พลางเดินตามคนอื่นออกจากห้องส่วนตัว
"จะอธิบายทำไม?" เฮ่อวี้เหิงพูดเลื่อนลอย "ไม่เข้าตา ไม่อยากอธิบาย จะตามจีบไม่ตามก็แล้วแต่"
ก็เพราะเธอคิดแบบนี้แหละถึงได้โสดมานาน ขนาดลากเอาป๋าเธอมาเป็นโล่ตั้งสี่ปี เวินจือหนิงสีหน้ารังเกียจ
"เค่อเค่อ เธอนี่แหละสาวคนแรกที่ไอ้ลูกหมาบ้านฉันอยากรู้จักด้วย สู้ ๆ นะ ฉันเชียร์พวกเธอ"