สี่ทุ่มกว่าแล้ว
เวินจือหนิงกินของว่างยามดึกเสร็จ นั่งรออยู่บนโซฟาแล้วก็รอต่อไป อ้าปากงับผลไม้ที่เวินชิงหลานป้อนให้มา เธอดูทีวีพลางเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะ
พี่ชายคนรองนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ข้างๆ จัดการเรื่องตารางงานของวันมะรืน
เขามีวันหยุดแค่สองวัน
พี่ชายคนสามเล่นคอมพิวเตอร์ หน้าจอเป็นโค้ดที่เวินจือหนิงดูไม่เข้าใจ
เสียงทีวีที่ดังคลอเคล้า ดูอบอุ่นและน่าอยู่
คุณพ่อคุณแม่กลับมาตอนนั้นเอง
“พ่อ! แม่!” เวินจือหนิงปาหมอนอิงในอกทิ้งทันที วิ่งไปหาคนทั้งสองที่เพิ่งกลับถึงประตู
คุณนายเวินเพิ่งกลับมาก็ได้รับอ้อมกอดอบอุ่นจากลูกสาวแสนดี ทั้งร่างก็พึงพอใจจนหมดความเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบินทั้งวัน
“ลูกดีของแม่ ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่นอนอีก?”
เวินจือหนิงกระพริบตา “หนูจะดูทีวี ยังไม่นอน”
{หนูไม่ยอมบอกแม่หรอกว่าที่นอนไม่หลับเพราะอยากให้ทุกคนกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน}
คุณนายเวินตกใจ สบตากับคุณผู้ชายเวิน
เมื่อได้ยินเสียงในใจของเวินจือหนิงอีกครั้ง สามพี่น้องดูสงบนิ่งขึ้นมาก
คนหนึ่งวางสาย อีกคนดึงตัวเวินจือหนิงกลับมาแล้วป้อนผลไม้ต่อ ส่วนอีกคนจ้องมองเวินจือหนิง
“พวกคุณมองฉันทำไม?” เวินจือหนิงแปลกใจ สะกิดเวินฉีเซิง “พี่สาม พี่มาจ้องใกล้ขนาดนี้ทำไม”
“ลูกดี แม่ ลูกอยากให้เรากลับมา เลยนอนไม่หลับเหรอ?” คุณนายเวินถามหยั่งเชิง
“แม่รู้ความคิดหนูได้ยังไง?” เวินจือหนิงตกใจ