มู่เมิ่งหานขดตัวบนโซฟาทั้งคืน พอรุ่งเช้าพี่เลี้ยงตื่นมาทำงาน เธอก็ลืมตาขึ้นตาม
พี่เลี้ยงขมักเขม้นทำอาหารเช้าในห้องนั่งเล่น ไม่เข้าใจเรื่องของนายหญิง พอเห็นเธอนอนบนโซฟาก็ทำหน้าประหลาด แต่ไม่ได้สนใจ
ชั้นบน เวินชิงหลานตื่นแล้วจะลุกอย่างเบามือ แต่เวินจือหนิงก็ยังตื่นอยู่ดี
"กวนหนูแล้วเหรอ?" เวินชิงหลานถามเสียงเบา เสียงแหบพร่าจากเพิ่งตื่น
เวินจือหนิงส่ายหน้า
{พี่กลับมาเมื่อคืน หนูก็ต้องตื่นเร็ว ลงไปดูหน่อย ขี้เกียจไม่ได้แล้ว}
เธอเด้งตัวลุกขึ้น ขยี้ตา นั่งเหม่อบนเตียงพักใหญ่
ลุกแรงไปหน่อย สุดท้ายก็ยังอยากนอนต่อ
แววตาเวินชิงหลานมีรอยยิ้ม "ไม่เป็นไร อยากนอนก็นอนเถอะ ไว้ค่อยเจอเธอก็ได้"
เธอไม่ยอม กางแขนหาเขา
เวินชิงหลานอุ้มเธอขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เธอคล้องขาเกาะเอวสอบเขา เอาหัวซบไหล่เขา จ้องเขาอยู่
"พี่ใหญ่" เธอเรียกพลางโอบคอเขา
"อืม" เขารับคำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง อุ้มเธอไปห้องน้ำ
กระแทกเธอทีละนิดๆ
สีหน้าพวกเขาปกติ ดูเหมือนเรื่องนี้เกิดมานานแล้ว
ครั้งแรกที่เธอเห็นและจับโดนคือเมื่อวาน เวินชิงหลานระวังไม่ทัน
ก็เอาสีข้างเข้าถู ไม่ได้ดึงมือเธอออก ทำได้แค่ปล่อยให้เธอเล่นจนพอใจ
ไม่รู้ต่อไปจะถูกเล่นจนพังไหม เพราะไม่มีวันได้ปลดปล่อย
หนิงหนิงยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง รู้แต่ว่าสนุกดี ลำบากเขาคนเดียว