"ไม่มีนี่นา" เวินจือหนิงกะพริบตางง ๆ แล้วพูดอีกว่า "ท่านพี่ใหญ่ ข้าอยากพบท่านพี่รองกับท่านพี่สาม ได้ไหม?"
"อย่าดื้อสิหนิงหนิง พวกเขากำลังมาอยู่แล้ว"
เวินจือหนิงได้ฟังก็ไม่ยอมทันที ล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา เอาผ้าห่มคลุมโปงหัว ไม่ยอมพูดด้วย
[น่าเกลียดที่สุด น่าเกลียดที่สุด ท่านพี่ใหญ่น่าเกลียด]
[ท่านพี่รองกับท่านพี่สามก็ด้วย]
[ทั้ง ๆ ที่พี่ชายก็แคร์มู่เมิ่งหานกันนัก ไม่เคยมีใครสนใจข้าเลย]
เสียงที่เจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจลอยไปถึงหูเวินชิงหลาน ดวงตาของเวินชิงหลานสั่นไหวเล็กน้อย มองกองยุบยับที่ห่อตัวอยู่บนเตียงอย่างเหลือเชื่อ
มาอีกแล้ว ได้ยินเสียงหนิงหนิงอีกแล้ว
เขายืนยันว่าเวินจือหนิงไม่ได้พูด จะได้ยินเสียงของนางได้อย่างไร?
หรือว่า...
เวินชิงหลานนั่งลงข้างเตียง ค่อย ๆ เปิดผ้าห่มขึ้น ดึงคนที่นอนหันหลังให้เขา
นางไม่ยอมหันมา โกรธมาก
"ท่านอย่ามายุ่งกับข้า ท่านอยากไปรับน้องสาวแท้ ๆ ของท่านนักก็ไปเลย ยังจะสนใจว่าข้าป่วยหรือไม่ ข้าจะปวดท้องอยู่ตรงนี้ ปวดตายก็ช่าง"
"อย่าพูดอย่างนี้" เวินชิงหลานย้ายไปนั่งอีกฝั่ง รีบกดตัวนางไว้ตอนนางกำลังจะพลิกตัวหนี
น้ำเสียงเขาค่อนข้างแข็งกร้าว "พูดแบบนี้ไม่ได้ บ้วนน้ำลายแล้วพูดใหม่"
นางน้อยใจนัก น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลออยู่ในเบ้าตา เวินชิงหลานใจอ่อน มือลูบขึ้นที่แก้มนาง
"หนิงหนิง พูดเรื่องตาย ๆ แบบนี้ไม่ได้ ข้าฟังไม่ได้"
"ข้าไม่ได้อยากไปรับนาง แต่ก็ไม่อยากให้หนิงหนิงแกล้งป่วยเพราะคนอื่น มันไม่เป็นมงคลอย่างมาก รู้ไหม?" เขาพูดอย่างนุ่มนวล