เวินชิงหลานเบี่ยงหน้าไป รอยตบแดงฉานปรากฏบนแก้มขวา
เขาริมฝีปากเม้มแน่น ไม่ปริปากสักคำ
ในบรรดาพี่น้องสามคน คุณชายเวินให้ความสำคัญกับเวินชิงหลานที่สุด ถึงขั้นส่งมอบบริษัทให้เขาตั้งแต่เนิ่น ๆ นั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์
และคนที่เขาไว้ใจถึงเพียงนี้ กลับถูกเขาตบต่อหน้าคนทั้งครอบครัว
เวินชิงหลาน ผู้ที่ในสนามธุรกิจพลิกแพลงได้ดั่งใจ ที่บ้านก็สง่าผ่าเผย วางตัวสุขุม แก้ปัญหาทุกอย่างได้ราวกับเป็นเรื่องง่าย กลับยอมรับฝ่ามือนี้โดยไม่อึกอัก
ฮูหยินเวินได้สติ รีบเข้ามาห้าม "คุณเป็นบ้าอะไร ตีลูกทำไม"
เวินจือหนิงเองก็รีบตรงไปหาเวินชิงหลาน "พี่ใหญ่ พี่..."
เธอยื่นมือจะแตะใบหน้าเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ แต่ถูกเวินชิงหลานรั้งไว้ แล้วส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร"
"เวินชิงหลาน นายน่ารังเกียจชะมัด!" คุณชายเวินยังคงตวาด "เธอเป็นน้องสาวนายนะ! โตมาด้วยกัน!"
"ก็เพราะโตมาด้วยกันน่ะสิ" เวินชิงหลานกำมือเวินจือหนิงไว้ เสียงเบาหวิว
ทว่าคนในห้องนั่งเล่นกลับได้ยินอย่างชัดเจน
"เฝ้ามองเธอเติบใหญ่ เรียกพี่ด้วยรอยยิ้ม จูงมือ เกาะแขน ง้องอนเป็นพิเศษ..." เขาบอกเล่าทีละประโยค
เวินจือหนิงฟัง มือที่ถูกกำไว้ชะงัก อยากสะบัดให้หลุด
เวินชิงหลานปล่อยมือ แต่ยังคงกล่าวว่า "ฉันจะไม่หวั่นไหวกับเธอได้ยังไง"
"ฉันเองก็ทุกข์ทรมานมาก อยากมองเธอเป็นน้องสาว ไม่ยอมแต่งงาน ทำตัวเป็นพี่ข้างกายเธอไปทั้งชีวิต แต่วาจาของมู่เมิ่งหานทำให้ฉันไม่อาจเมินเฉย"