เวินชิงหลานคว้ามือคนที่กำลังจะออกไป มือของเขาสั่นระริกจนแทบสังเกตไม่เห็น
"หนิงหนิง" น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนมาก "เธอบอกว่าเธอจะไม่ยุ่งกับเขา จะปฏิเสธเขา ไม่ใช่เหรอ"
"หนูว่าทำแบบนั้นไม่ดีกับเขาเลย เขาส่งข้อความมาตลอด หนูก็ต้องมีมารยาทหน่อยสิ"
"คุณอาก็ดีกับหนูมาตลอดนะ" เวินจือหนิงพูดพลางดึงมือเขาออก
"พี่ใหญ่ หนูไปก่อนนะ" เธอยิ้มหวานเหมือนเช่นเคย
แต่นี่เธอไม่ได้อยู่ข้างเขา แต่กำลังจะไปเดทกับผู้ชายคนอื่น
-
เวินจือหนิงนัดเจอกับอีกฝ่ายที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวถนนด้านนอก
เวินชิงหลานโทรหาผู้ช่วย ให้จัดการงานในมือก่อน เดี๋ยวเขาจะกลับไป
จากนั้นก็ขับรถตามเวินจือหนิงไปตลอดทาง เข้าไปในร้านอาหาร หาที่นั่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำตัวเหมือนเป็นหัวขโมย
เมื่อก่อนก็มีผู้ชายมาติดพันเวินจือหนิง แต่เขาไล่ไปหมดทุกคน
พวกนั้นคู่ควรกับหนิงหนิงได้ยังไง
แต่คราวนี้ ฮูหยินเวินพอใจ เวินจือหนิงก็ดูจะพอใจเหมือนกัน
ในใจของเวินชิงหลานมันอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก
มองเวินจือหนิงกินไปยิ้มพูดกับอีกฝ่ายไป เวินชิงหลานรู้สึกเจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้
ทันใดนั้น ผู้ช่วยของเวินชิงหลานโทรเข้ามาพอดี
ในเวลาเดียวกัน เวินจือหนิงก็ได้รับข้อความจากเวินเฉิงเหยียน
เวินจือหนิงก้มดู แล้วเงยหน้าขึ้นมามองตรงไปยังตำแหน่งของเวินชิงหลานอย่างรวดเร็ว
ประจวบกับที่เขามองมาเป๊ะ
เขายังถือโทรศัพท์ฟังผู้ช่วยรายงานอยู่ และในวินาทีที่สายตาประสานกัน เขาก็พูดอะไรไม่ออก