เวินฉีเซิงไปสืบเรื่องนี้แล้ว
ช่วงนี้มันประหลาดเกินไป เรื่องของเวินจือหนิง เรื่องของเวินชิงหลาน คนปล่อยข่าวรู้เรื่องตระกูลเวินดีกว่าพวกเขาอีก
ยากที่จะไม่ใช่การตั้งใจโค่นตระกูลเวิน
คืนนี้ที่โต๊ะอาหาร มีแค่เวินจือหนิง เวินเฉิงเหยียน และฮูหยินเวินนั่งกินข้าว
"พ่อของลูกอยู่ข้างบนจัดการงานของบริษัท" ฮูหยินเวินอธิบายพลางคีบกับข้าวที่เวินจือหนิงชอบใส่จานให้
"กินเถอะ เดี๋ยวคืนนี้แม่จะไปคุยกับเขาอีกที เขาไม่ได้อารมณ์ร้ายขนาดนั้นหรอก"
พูดจบ ฮูหยินเวินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก แต่หันไปมองเวินเฉิงเหยียน
เวินเฉิงเหยียนรีบถือชามข้าวลุกออกจากโต๊ะอาหารขึ้นไปชั้นบนทันที
"หนิงหนิง ลูกบอกแม่ตามจริงเถอะ" ฮูหยินเวินจับมือเธอไว้ "ลูกชอบเขาไหม?"
"หนู..." เวินจือหนิงตอบไม่ได้
ในขณะที่เธอลังเล คำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้ว
ฮูหยินเวินไม่ถามเธออีก
คืนนี้คฤหาสน์ตระกูลเวินยังคงเงียบสงัดเหมือนเคย แต่ไม่ใช่ความเงียบสงบอย่างที่เคยเป็นมา
ประตูห้องนอนของเวินจือหนิงเปิดออก มีศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ
ยืนยันว่าไม่มีใคร ยืนยันว่าทุกคนนอนกันหมดแล้ว เวินจือหนิงก็เดินเท้าเปล่าไปยังห้องที่ขังเวินชิงหลานไว้
ประตูถูกล็อกจากด้านนอก แต่ไม่เป็นไร เธอเรียกให้คนใช้ไปขโมยกุญแจมาจากคุณชายเวินตั้งนานแล้ว
พอไขเข้าไป ก็พบว่ากุญแจนี่เป็นของปลอม
ถูกพ่อวางแผนหลอกเข้าให้แล้ว
{พ่อถึงกับวางแผนหลอกหนู รู้ว่าหนูจะไปขโมยกุญแจ ก็เลยให้กุญแจปลอมมา}