“ก็เห็นว่าพี่ชายลืมเรื่องนี้ไปแล้ว เลยอยากบอกน่ะสิ” เธอวางกล่องของขวัญลงในถุงของขวัญ เงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มบุ๋มน้อย ๆ
“น้องสาว มา แอดเพื่อนหน่อย” หรงจิ่งซั่วหยิบโทรศัพท์เดินเข้ามา “รายชื่อเพื่อนพี่ขาดแค่น้องสวย ๆ นี่แหละ”
“คราวก่อนเมา ตื่นมาพี่ก็ไปกับไอ้เจียงแล้ว ลืมแอดเพื่อนเลย”
เห็นดังนั้น เซวียเผิงก็เดินเข้ามา
เวินจือหนิงกดตอบรับคำขอเพื่อนทีละคน แล้วยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเจียงจี้เฮ่
เขากำลังรับโทรศัพท์พอดี เธอจึงวางโทรศัพท์ลง
“วางก่อนนะไป๋ฉิง พอดีมีธุระ” เขาพูด แล้วก็วางสายไปโดยไม่รอให้ปลายสายได้ส่งเสียง
เย่ไป๋ฉิงแต่เดิมฟังเสียงปลายสายอยู่ ได้ยินเจียงจี้เฮ่ให้ของขวัญเด็กสาวที่ไม่เคยเห็นหน้านั่นที่อยู่หอพักเขา แถมยังแพงอีก ก็เริ่มคลั่ง
แล้วก็ได้ยินเสียงเขา
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นว่าเธอโทรมา เธอกำลังจะให้เขาอธิบาย แต่เขาก็พูดแค่นั้นแล้ววาง
ปกติเวลาที่เธอโทรมา เขามักให้เธอเป็นฝ่ายวางก่อน
“มีอะไรเหรอ? ใครโทรมา?” เวินจือหนิงสงสัย “พี่สาวเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” หรงจิ่งซั่วว่า “แฟนเขาชอบโทรหาเขาตลอดเลย”
“ตอนพี่เข้าไปอาบน้ำไม่นาน หนูก็เห็นสายเข้าทีหนึ่ง หนูหยิบขึ้นมาดู แต่หนูลืมบอกพี่ ไม่รู้ว่าจะไปโดนมือถือพี่อะไรหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องสำคัญ” เจียงจี้เฮ่ตอบ
เขาหิ้วถุงของขวัญพาเวินจือหนิงออกจากหอ
คราวนี้จับมือเป็นธรรมชาติกว่าเมื่อก่อน เขายื่นมือมา เวินจือหนิงก็จับไปทันที