มู่เมิ่งหานกล่าวขอโทษ บอกว่าเมื่อคืนนั่งรถมาทั้งวัน แล้วก็หลับบนโซฟาหนึ่งคืน อารมณ์เลยไม่ค่อยคงที่นัก
"น้องสาว ขอโทษนะ" เธอเอ่ยขอโทษกับหญิงสาวที่ร้องไห้เบาๆ ในอ้อมกอดของเวินชิงหลานอย่างไม่เต็มใจนัก
พี่ชายทั้งสามปลอบอยู่นาน อารมณ์ของเธอค่อยคงที่ขึ้นบ้าง ได้ยินดังนั้นจึงชำเลืองมองมู่เมิ่งหานอย่างระมัดระวัง
เธออายุน้อยกว่ามู่เมิ่งหาน ดังนั้นมู่เมิ่งหานจะต้องเป็นพี่สาวของเวินจือหนิง
"พี่สาวไม่โกรธก็ดีแล้ว ให้อภัยหนูก็พอ" เธอพูดเบาๆ พลางเช็ดน้ำตา
มู่เมิ่งหานแค่ยิ้มให้ รีบบอกให้พวกเขาออกไป เธอยังต้องทำกับข้าว
เวินจือหนิงก่อนออกจากครัวหันกลับมามอง สีหน้าแววตาฉงนเล็กน้อย
"อะไรเหรอ" เวินชิงหลานถาม
"เปล่าค่ะ" เวินจือหนิงส่ายหน้า
{ช่างเถอะ สงสัยข้าจะดูผิดไป}
เวินชิงหลานหยิบกระดาษเปียกเช็ดหน้าให้เธอ "หิวมั้ย ร้องไห้มาตั้งนาน"
น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความเอ็นดู
"ไม่หิวค่ะ" เธอส่ายหัว
{ข้าจะรอกินข้าวที่พี่สาวทำ ต้องอร่อยมากแน่ๆ!}
ฟังเสียงในใจของเธอ เวินชิงหลานถอนหายใจ "ทำไมถึงไร้เดียงสาอย่างนี้"
มู่เมิ่งหานพูดกับเธอแบบนั้นก่อนหน้านี้ ยังกลับมาจัดการอารมณ์ได้รวดเร็ว สบายใจง่ายปานนี้
"เอาล่ะ เธอนั่งก่อน ฉันขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
ได้ยินดังนั้น เวินจือหนิงมองไปที่เสื้อของเขาตรงที่เปียกน้ำตา
ก้มหน้าลงเขินอายเล็กน้อย "ท่านพี่ใหญ่รีบไปเถอะ"
เวินชิงหลานลูบหัวเธอ แล้วขึ้นข้างบนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ลงมาเมื่อไหร่ มู่เมิ่งหานก็ยกกับข้าวที่ทำเสร็จออกมาแล้ว