เมื่อเห็นเวินจือหนิงไม่เป็นอะไร คุณชายเวินก็ระงับความโกรธไว้ ปกป้องครอบครัวมาที่หน้าประตูใหญ่ ต้องการจะออกไป แต่กลับพบว่าประตูใหญ่ถูกปิดแน่นหนา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เสียงหัวเราะอย่างได้ใจของมู่เมิ่งหานดังมาจากข้างนอก
หลังจากพบว่าเวินชิงหลานไม่ช่วยเธอ เธอก็หาช่องทางที่เตรียมไว้สำหรับตัวเองแอบหนีออกมาได้
ในเวลาอย่างนี้ เวินจือหนิงจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่
เธอแกล้งทำเป็นเพิ่งฟื้น หวาดกลัวอย่างยิ่งพูดว่า: "พี่สาว พี่สาวอย่าขังฉันนะ อย่าเผาห้องฉัน"
{ทำไมพี่สาวถึงทำอย่างนี้ ฉันยกห้องให้เธอได้นะ ทำไมเธอถึงจะเผาฉันด้วย}
เวินชิงหลานรีบปลอบ “ไม่เป็นไรหนิงหนิง พวกเราอยู่ที่นี่ เธอไม่เป็นอะไร”
“ตอนนี้เธอรู้สึกตรงไหนไม่สบายบ้างไหม?” เขาถาม
เวินจือหนิงส่ายหน้า อ่อนแรงพิงในอ้อมกอดของเขา ยังคงถูกเขาอุ้มไว้
ข้างนอก เสียงของมู่เมิ่งหานยังคงดังมา
“เวินชิงหลาน นายขอร้องฉันสิ ฉันจะให้นายออกมาคนเดียว”
“ฉันจะเผาพวกแกให้หมด พวกแกตายไป บ้านเวินก็เป็นของฉัน ทรัพย์สินก็ของฉัน ผู้ชายก็ของฉัน!”
“เวินจือหนิง แกไปตายซะฮ่าฮ่าฮ่า! มาแย่งกับฉัน เป็นไปไม่ได้!”
ในคฤหาสน์ คนใช้ที่ปิดจมูกปิดปากร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว คนตระกูลเวินกลับเงียบสงัดอย่างยิ่ง
“เร็วเข้า!” เวินเฉิงเหยียนพูดกับเวินฉีเซิง “เปิดประตูสิ!”
ตั้งแต่เริ่มรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติ พวกเขาก็กดปุ่มเรียกแล้ว ตอนนี้หน่วยดับเพลิงกับตำรวจกำลังจะมาถึง
แต่ก่อนหน้านั้น พวกเขาอยากลงมือสั่งสอนใครบางคนด้วยตัวเอง