เรื่องราวถูกเปิดโปง มู่เมิ่งหานก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป
“ใช่ ข้ารู้ทุกอย่าง แล้วทำไมพวกเจ้าต้องใส่ใจยัยตัวปลอมนั่นนัก ทั้งที่รู้ว่าข้าคือตัวจริงแต่กลับไม่อยากยอมรับข้า!”
“พี่ใหญ่เก่งกาจขนาดนั้น ข้าถึงคู่ควรยืนเคียงข้างเขา ช่วยเขาสร้างอาณาจักรตระกูลเวิน ส่วนพวกที่ไม่เข้าข้างข้า ก็ทำได้แค่ขอทานอยู่ริมทางมองพวกเรามีความสุข!”
“พวกเจ้าทุกคนเลือกจะอยู่ข้างเวินจือหนิง ก็อย่ามาโทษข้า!”
ตอนนี้ ทุกคนเริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา
สบตากันไปมา แล้วตัดสินใจขังคนไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
ดูสิว่าคืนนี้นางจะเล่นอะไรอีก
ตอนนั้น ก็อย่ามาโทษพวกเขาเลย
“เด็กป่าก็คือเด็กป่า เอาแต่ใฝ่ฝันในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน” ฮูหยินเวินพูดเสียงเย็น แล้วขึ้นบันไดไปชั้นบน
“เอาละๆ แยกย้ายไปนอนกันเถอะ”
มู่เมิ่งหานที่ถูกขังในห้อง มุมปากยกยิ้มพิลึก
ยามค่ำคืน
เวินจือหนิงพบว่ามู่เมิ่งหานออกจากห้องที่ขังนางไว้
ไม่หยุดฝีเท้า เวินจือหนิงเดินไปหาเวินชิงหลาน
มู่เมิ่งหานสะกดรอยตามมาติดๆ
เห็นเวินจือหนิงเปิดประตูบานนั้น กอดชายในห้อง แล้วเงยหน้าจูบเขา
ครึ่งร่างของชายโผล่พ้นประตู กอดหญิงสาวแน่น ก้มหน้าจูบกันอย่างดูดดื่มไม่มีใครยอมปล่อย