[ฉันแค่เห็นเธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเท่านั้น]
＊
วันเสาร์ หกโมงครึ่งตอนเย็น
นักเรียนจากสถาบันกวดวิชาหิ้วกระเป๋าหนังสือทยอยเดินออกจากห้องเรียน
เวินจือหนิงก็ออกจากห้องเรียนกวดวิชาเช่นกัน รอรถของพี่ชายอยู่ตั้งนาน แต่ก็ยังไม่มา
กำลังจะโทรศัพท์ไปถาม รถคันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าเธอ มีคนก้าวลงมาจากรถ
สิ่งแรกที่สะดุดตาคือเรียวขายาวคู่นั้นที่ถูกห่อหุ้มด้วยกางเกงขายาวสีดำลำลอง
เมื่อเงยหน้าขึ้นไปอีก เขาสวมเสื้อผ้าสีดำตามสบาย รูปร่างสูงสง่า แผ่รัศมีสูงส่งที่ไม่อาจปกปิดได้ เมื่อยิ้ม หางตาก็ตวัดขึ้นเล็กน้อย ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่แสนจะตรึงใจ แววตาที่มองมาอ่อนโยน
“ใช่เวินจือหนิงหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้รู้สึกวางใจอย่างบอกไม่ถูก
เวินจือหนิงพยักหน้า
“ผมเป็นเพื่อนพี่ชายคุณ เขาไม่ว่าง ให้ผมมารับคุณกลับบ้าน” เขาอธิบาย
เวินจือหนิงกลับถอยหลังไปสองสามก้าว กำสายกระเป๋าหนังสือแน่น เปียผมสองข้างที่ถักไว้พลอยแกว่งไกวตาม
ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวัง กวาดสายตามองไปทั่ว
เขานึกขึ้นได้ หลุดขำออกมา “น้องสาว คิดว่าผมเป็นคนไม่ดีเหรอ”
“ถึงคุณจะหล่อ แต่ฉันก็เคยดูข่าวนะ จะไม่ยอมให้พวกคุณจับตัวกลับไปง่ายๆ แล้วเอาไตเอาใจฉันไปหรอก”
เขาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “มีจิตสำนึกแบบนี้ดีมากครับ”
แล้วจึงเสนอ “งั้นโทรถามพี่ชายคุณดูสิ”
“ไม่ต้องบอก ฉันก็ทำอยู่แล้ว” เวินจือหนิงพึมพำ หยิบมือถือออกมากดโทร