เมื่อถึงเรือยอชต์ ทุกคนยังคิดว่าพวกเขามาช้าทำไม พ่อครัวเตรียมอาหารเสร็จยกขึ้นโต๊ะแล้ว
เฮ่อวี้เหิงกำลังจะอ้าปากพูด แต่ถูกเวินจือหนิงห้ามไว้ "ก็เขาแหละ บอกว่าจะไปซื้อส้มให้ฉัน ฉันโมโหเลยไม่อยากมา"
แล้วถลึงตาใส่เฮ่อวี้เหิง ส่งสัญญาณให้เขาเล่นตาม อย่าพูดเรื่องหลวนเค่อเค่อ
ถึงตอนนี้ยังใจดีอีก
เฮ่อวี้เหิงยักไหล่ นั่งลงบนโซฟานุ่มเด้ง "สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อนี่"
"ดูท่าพี่เฮ่อจะปลอบอยู่นานเลยนะ" กานเหว่ยเยี่ยนแซว
"อืม" เฮ่อวี้เหิงเอาแขนเท้าบนพนักพิง พยุงศีรษะ มองคนข้างกาย "ปลอบนานจริง ๆ"
เวินจือหนิงทุบเขาเบา ๆ "อย่ามั่ว"
"พวกมันไม่รู้หรอก"
"กิน ๆ เถอะ" เค้กถูกเข็นเข้ามา หลิวอวิ๋นซีถาม "ใครจะตัดก่อน?"
ทุกคนมองไปที่เวินจือหนิงโดยไม่ได้นัดหมาย
"ต้องถามด้วย? ถึงเค้กจะเป็นของพี่เฮ่อ แต่ถ้าไม่ให้พี่หนิงตัด ต้องโดนเขาทะเลาะด้วยอีกแน่" เว่ยหัวหัวเราะ
เวินจือหนิงลุกขึ้น คว้ามีดเตรียมตัด
"ระวังหน่อย" เฮ่อวี้เหิงพูด
"พ่อแกไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" เธอเริ่มตัดเค้กสามชั้นที่เฮ่อวี้เหิงสั่งมา
นี่คือที่เวินจือหนิงต้องการ
ทุกคนบอกว่าพรุ่งนี้มีธุระของตัวเอง ไปสั่งเค้กมาสนุกกันหน่อย
เดิมเฮ่อวี้เหิงอยากสั่งเก้าชั้น แต่ถูกพวกเวินจือหนิงห้ามไว้
สุดท้ายลดแล้วลดอีก เหลือสามชั้น
"เยอะไป" เวินจือหนิงตัดเสร็จหนึ่งชั้น มองเฮ่อวี้เหิง "บอกแล้วชั้นเดียวก็พอ"