เรือยอชต์กลับถึงฝั่งในตอนเช้า ทุกคนก็ตื่นกันเกือบหมดแล้ว แต่ยังไม่มีใครลงจากเรือ
เวินจือหนิงไม่ตื่นก็ไม่ได้ เพราะนาฬิกาปลุกในมือถือเธอดังขึ้น
เวินจือหนิงได้แต่หลับตาคลำหามือถือไปทั่ว
เธอคลำอยู่สองสามที ก็ได้ยินเสียง "ฟ่อ" ข้างหู
วินาทีต่อมา เธอก็ถูกเฮ่อวี้เหิงบีบแก้ม
"หยุดนอนได้แล้ว ปล่อยมือ" เฮ่อวี้เหิงพูด
เวินจือหนิงลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าที่อยู่ใกล้มากตรงหน้า สีหน้าค่อนข้างแดง
มองลงไป เธอก็เข้าใจทันที แตะเบา ๆ สองสามทีอย่างไม่ใส่ใจ แล้วปล่อยมือ
ฟังเสียงเขาครางเพราะการกระทำของเธอ ก้มหน้าลงยิ้มมุมปาก
เงยหน้าขึ้น ก็เห็นอีกฝั่งของโซฟาที่มีโต๊ะกั้น หลวนเค่อเค่อนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองมาทางเธอตาเขม็ง
เหตุการณ์เมื่อครู่ หลวนเค่อเค่อเห็นทั้งหมด
เวินจือหนิงไร้ความรู้สึกใด ๆ ยื่นมือไปคว้ามือถือใต้โซฟา อีกสองนาทีมันก็จะดังอีกแล้ว
ทั้งสองยังคงอยู่ในท่ากอดกันนอน ไม่ยอมแยกจากกันไม่รู้ทำไม
เวินจือหนิงก็ไม่ได้ปล่อยเช่นกัน คล้อยตามการยื่นมือจนเปลี่ยนท่าไปนอนบนตัวเขา อยากหยิบมือถือ
แต่มือถือค่อนข้างไกล เวินจือหนิงเอื้อมไม่ถึงแถมยังจะตกจากโซฟา
เฮ่อวี้เหิงรีบคว้าเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วตกลงบนเบาะนุ่ม
"ไม่เป็นไรนะ?" เฮ่อวี้เหิงลูบท้ายทอยเวินจือหนิง แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"นายต่างหากที่ตก เกี่ยวอะไรกับฉัน?" เวินจือหนิงปิดปากหัวเราะ