ตกเย็นเวินจือหนิงเตรียมตัวไปเรือยอชต์ ยืนรอแท็กซี่ที่ริมถนน กลับบังเอิญเจอหลวนเค่อเค่อเข้า
“บังเอิญจัง” หลวนเค่อเค่อเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ
ที่จริงไม่บังเอิญเลยสักนิด เธอเห็นสตอรีที่เวินจือหนิงลงในโมเมนต์ เป็นแคปหน้าจอแชทกับเฮ่อวี้เหิงกับรูปที่กำลังรอรถอยู่ข้างทางตอนนี้
[ไอ้ลูกชายยังเร่งอยู่เลย แต่ข้ายังคงอู้รอรถชิล ๆ ถ้าไม่ไปก็มารับเองสิ(รูป)(รูป)]
ในแชทเป็นข้อความที่เฮ่อวี้เหิงถามว่าทำไมยังไม่ถึงเรือยอชต์ แล้วเธอตอบว่ากำลังเดินทาง
หลวนเค่อเค่อมองมือถือตัวเอง แชทกับเฮ่อวี้เหิงยังค้างอยู่ที่เธอเป็นฝ่ายส่งไปก่อนหน้านี้ว่า
[คืนนี้พวกนายจะไปเล่นกันเหรอ]
เฮ่อวี้เหิงเพิ่งตอบกลับมาคำเดียวว่า [อืม]
“บังเอิญจัง” เวินจือหนิงถาม “เลิกงานแล้วเหรอ”
หลวนเค่อเค่อพยักหน้า “เช้านี้ฉันเพิ่งไปสอนที่สนามกอล์ฟพี่เฮ่อมา ตอนนี้เพิ่งสอนพิเศษนักเรียนเสร็จ ก็เจอเธอเลย”
เธอตั้งใจมาที่ถนนเส้นนี้เพราะเห็นโมเมนต์
เวินจือหนิงยังไม่ทันตอบ เสียงมือถือก็ดังขึ้น
เฮ่อวี้เหิงโทรมา
“รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวถึง พ่อจะซื้อส้มไปฝาก แล้วไปรับ”
เวินจือหนิงหัวเราะ “เฮ่อวี้เหิง คันหนังงั้นเรอะ”
ทั้งคู่พูดคุยกันอีกสองสามประโยค สุดท้ายเวินจือหนิงเร่งให้เขามาเร็ว ๆ ไม่งั้นจะขึ้นรถไปเองจริง ๆ แล้วถึงวางสาย
“นั่นพี่เฮ่อโทรมาหรอ” หลวนเค่อเค่อถาม