วันรุ่งขึ้น เคอกุยตู้เป็นคนปลุกเวินจือหนิง
เวินจือหนิงยกมือขึ้นตบหน้าเขาผลักออกไป แล้วพลิกตัวหนี
“พี่สาว พี่ตบฉันแบบนี้ฉันถ่ายไม่ได้นะ” เขาพูดพลางดึงผ้าห่มเธอไม่หยุด
“รีบตื่นได้แล้ว พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันต้องไปถ่ายที่เฉิงซีตอนหกโมง”
“กี่โมงแล้ว” เวินจือหนิงถามอย่างมึนงัวเงีย
“ตีห้า กินข้าวเช้าก่อน ไม่ต้องรีบ”
พอได้ยินว่ามีของกิน เวินจือหนิงก็ลุกขึ้นมาอย่างดีใจ
ศิลปินลงมือทำเอง เทน้ำให้เธอ บีบยาสีฟันให้ แล้วไปหยิบเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัวมาให้
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดที่เคอกุยตู้เลือกให้ ทั้งคู่ก็ออกจากบ้าน
หกโมงตรง
ทั้งสองก้าวเท้าเข้ามาในบริษัทเฉิงซีตรงเวลา
ที่ประตูมีคนมาต้อนรับ มีคนถ่ายภาพ
ช่างแต่งหน้าของบริษัทเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว กำลังจะแต่งหน้าให้เคอกุยตู้ ก็ถูกใครบางคนร้องห้ามไว้
“เดี๋ยวก่อน”
เวินจือหนิงหันไปมอง
เป็นช่างภาพที่บริษัทเฉิงซีจ้างมา ชื่อบนป้ายพนักงานคือ เกิงอันจี๋
เห็นทุกสายตาในห้องแต่งหน้าจับจ้องมาที่ตัวเอง เกิงอันจี๋ก็พูดว่า “ฉันดูแล้วหน้าคุณเคอก็เป็นธรรมชาติดี ประณีตมาก ไม่ค่อยต้องแต่งหน้าเท่าไหร่ ฉันกลัวว่าช่างแต่งหน้าจะแต่งเยอะเกินไปจนผิวเขาเสีย”
“แล้วไง” เวินจือหนิงเลิกคิ้วถาม
“พอดีช่วงนี้ฉันเรียนแต่งหน้าแบบง่าย ๆ ที่ไม่ทำร้ายผิวแล้วก็สวยมาพอดี ให้ฉันลองแต่งให้มั้ยคะ” เกิงอันจี๋เสนอตัว
“แต่งหน้านี่ยังมีเรื่องอะไรให้พิถีพิถันขนาดนี้ด้วยเหรอ” เจ้าของบริษัทไม่เข้าใจ