[หล่อนเป็นบ้าอะไร?]เคอกุยตู้ชี้ไปที่หัว
[ใครจะรู้]เวินจือหนิงยักไหล่
ทั้งสองสื่อสารกันโดยไม่ขยับปาก
เกิงอันจี๋อยากดึงความสนใจของเคอกุยตู้กลับมาที่ตัวเอง “คุณเคอ ฉันมีคุณ…”
พูดยังไม่ทันจบ เจ้านายก็มา
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมยังไม่เริ่มถ่าย?” เจ้านายดูเวลา
ดาราดังระดับทราฟฟิกอย่างเคอกุยตู้ ตารางแน่นเอี๊ยด แปดโมงก็ต้องเสร็จแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม การถ่ายเพิ่งผ่านไปได้แค่ครึ่งเดียว
ถ้าเลยเวลาเขาต้องเสียค่าปรับ
“คนที่คุณจ้างมาหยาบคายกับผู้จัดการผม ตบตาใส่” เคอกุยตู้ดึงเก้าอี้ออก แตะเวินจือหนิงเบาๆ บอกให้เธอนั่ง
พนักงานคนอื่นของเฉิงซีก็ช่วยกันเล่าเรื่องทั้งหมดทีละคน
“ไหนบอกว่าเธอไม่ใช่แฟนคลับเขาไง!” เจ้านายถามเกิงอันจี๋ด้วยสีหน้าดุดัน
เกิงอันจี๋รู้สึกผิดจนไม่กล้าพูด
เคอกุยตู้นั่งลง ส่งรูปน่าเกลียดให้เจ้านายอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลบรูปนั้นทิ้ง
เก็บไว้ในอัลบั้มมีแต่ซวย
จากนั้นพลิกดูรูปในอัลบั้ม หันไปหัวเราะกับเวินจือหนิง “ดูสิ รูปเธอ”
เวินจือหนิงมองดู ก็พบว่าเป็นรูปที่เธอหลับอยู่ด้านหลังตอนประชุมรวมของบริษัท
“ลบทิ้ง” เธอกัดฟันกรอด “ศิลปินคนอื่นคิดแต่พัฒนาตัวเองทุกวัน ของฉันเอาแต่ถ่ายรูปฉัน”
“ก่อนหน้านี้บอกให้ลบก็ไม่ลบ อยากฟ้องเจ้านายก็บอกตรงๆ เถอะ”
“ฉันไม่ทำหรอก” เขาส่ายหัวไปมา ไฝเม็ดงามเหมือนจะยิ้มไปด้วย “ฉันก็ไม่ลบ”