เป็นเพราะเวินจือหนิงไม่ได้มาโรงเรียนนานจนพวกเขากลัวว่าคนอื่นจะรู้เรื่องนี้ เฮ่อวี้เหิงถึงได้รู้
เฮ่อวี้เหิงช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เธอ รับประกันว่าพ่อแม่ของเธอจะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก แล้วยังอยู่เป็นเพื่อนให้เธอฝึกท่าป้องกันตัวอยู่หลายครั้ง
พูดถึงเรื่องนี้ เฮ่อวี้เหิงก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งที่แล้วหลวนเค่อเค่อพูดจาใส่เวินจือหนิง ทำให้เวินจือหนิงนึกถึงเรื่องนี้แล้วเสียใจ
"ขอโทษนะ..." หลวนเค่อเค่อก็นึกขึ้นได้เช่นกัน น้ำตาคลอเบ้ามองเขา "ฉันแค่ชอบคุณมากเกินไป"
"ฉันไม่รู้ว่าหนิงหนิงเองก็มีประสบการณ์แบบเดียวกันกับฉัน"
ไม่รู้ว่าเธอจะโชคดีขนาดนั้น ให้เฮ่อวี้เหิงช่วยจัดการทุกอย่างให้
"ฉันกลัวจริงๆ... เมื่อกี้ฉันกลัวจริงๆ..." หลวนเค่อเค่อเริ่มทำท่าอ่อนแอ
"ถ้าคุณไม่อยู่ ฉันอาจถูกพ่อขายจริงๆ ถูกพวกบ่อนพาไป..." เธอปิดปากร้องไห้
ในตรอกเงียบๆ ความไร้ทางสู้และความกลัวของเธอดังก้องชัดเจนข้างหูเฮ่อวี้เหิง
เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าดูไม่ค่อยเหมือนเดิม
"ไอ้เฮ่อหมา ฉันชอบเธอว่ะ ฉันชอบเธอมากๆ เลยนะ ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอฉันรู้สึกดีมาก"
"ฉันอยากอยู่กับเธอ ฉันเป็นแฟนเธอได้ไหม?" หลวนเค่อเค่อรวบรวมความกล้า สารภาพรักด้วยความกระวนกระวาย ชำเลืองมองชายตรงหน้าที่มีรูปโฉมโดดเด่นอยู่แวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าแดง
คำตอบที่ได้คือเฮ่อวี้เหิงพูดอย่างไม่ลังเลว่า "ได้ เราคบกัน"