เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานชาย เฮ่อวี้เหิงดึงมือกลับ แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า
“เธอน่ะนะ คราวก่อนไปตีกอล์ฟแล้วกลัวร้อน ไม่มีหนังยางมัดผมเลยระเบิดอารมณ์ใส่ฉัน หลังจากนั้นก็เอามาใส่ไว้ที่ข้อมือฉัน ห้ามฉันถอดเด็ดขาด”
“อารมณ์ร้ายนัก” เขาพูดพลางยกยิ้มมุมปาก
เพื่อนร่วมงานชายไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกผิดไปเองหรือเปล่า แต่ฟังออกว่าในน้ำเสียงของเขามีความผ่อนปรนเอาอกเอาใจ
ไม่รู้ว่าใช่ความรู้สึกของตัวเองหรือเปล่านะ
เพราะที่ผ่านมาเวินจือหนิงบอกเสมอว่า เธอกับเฮ่อวี้เหิงเป็นแค่พี่น้องกัน
“ก็ใครใช้ให้คราวก่อนนายว่าฉันทนร้อนไม่ได้ล่ะ” เวินจือหนิงรวบผมขึ้น
เพื่อนร่วมงานชายมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามเสียงเบาว่า “หนิงหนิง ให้หนังยางฉันบ้างได้ไหม?”
“นายอยากได้ขนาดนั้นเลย?” เฮ่อวี้เหิงได้ยินเข้า เลยเสนอไอเดียว่า “งั้นให้นายเอาอันที่เธอใส่บนหัวไปก็แล้วกัน เผื่อฉันจะได้ไม่ต้องใส่มันอีก”
“ฉันจะให้นายใส่ตลอดไปนั่นแหละ” เวินจือหนิงฮึดฮัด “นายไม่เต็มใจนัก ฉันก็ยิ่งจะให้นายใส่”
เฮ่อวี้เหิงยักไหล่ให้คนข้างๆ เธออย่างจนใจ “ดูเธอสิ อารมณ์เสียแบบนี้แหละ”
ระหว่างกินข้าว เพื่อนร่วมงานชายคอยคีบกับข้าวให้เวินจือหนิงตลอด พอจะถึงเวลาเก็บเงิน เขาก็ออกไปข้างนอก
คนอื่นรู้กันอยู่แก่ใจ แต่ไม่ปริปาก
พอเขาออกไปปิดประตูแล้ว หลิวอวิ๋นซีก็เอ่ยขึ้นว่า “มื้อนี้คงไม่ต่ำกว่าเงินเดือนครึ่งเดือนของเขาสินะ?”
“อาจไม่เปลืองขนาดนั้น” กานเหว่ยเยี่ยนว่า
เฮ่อวี้เหิงหัวเราะตาม “เวินจือหนิง ถ้ามันจ่ายไม่ไหวก็บอกฉันตรงๆ เลยนะ อย่าให้มันทำเป็นไอ้เบ่งท้ายเดือนแทะขนมปังแห้งล่ะ”